Zes weken inmiddels. Bijna zes weken zonder jou, mama. Ik probeer een weg te vinden in deze nieuwe realiteit. Na maanden van zorgen voor, maar vooral over jou, kwamen we ineens tot stilstand. En hoe ga je dan verder? Pak je je leven weer op, of neem je de tijd om te rouwen? En als... Lees verder →
Het gedicht dat ik voordroeg tijdens de afscheidsdienst voor mama op 11 januari 2021. Een aangepaste versie van het gedicht dat ik twee weken eerder op 27 december voor mamma schreef, maar nooit aan haar heb kunnen laten horen. De woorden raakten verloren, niets bleef over van de rijkheid die je bezat. Een leeg hoofd,... Lees verder →
Lieve mama, Ik heb besloten je een brief te schrijven. Omdat ik bang ben niet de juiste woorden te kunnen vinden als ik bij je ben. Niet de moed om ze naar je uit te spreken, terwijl je mijn eigen moeder bent. Ik mis je. Ik mis je meer dan ik met woorden kan omschrijven.... Lees verder →
Het gedicht dat ik schreef in de twee weken waarin mama Corona had en we niet bij haar mochten zijn. De moed om het aan haar voor te dragen heb ik niet gehad. De woorden ben je verloren niets is over van de rijkheid die je bezat. Een leeg hoofd, maar toch zoveel zorgen over... Lees verder →
Ik ben moe. Al dagen hoofdpijn. Ik tel de dagen af, tot het mijn beurt is om bij mama in het verpleegtehuis op bezoek te (moeten) gaan. Want ja, zo voelt het. Geen bezoek om naar uit te kijken, geen gezellig en fijn samenzijn. Zover ben ik nog niet. Ik voel vooral verdriet en machteloosheid,... Lees verder →
Ik weet het nog zo goed, het was woensdagochtend ergens halverwege juni. Ik zat in de auto op weg naar kantoor, voor het eerst nadat we lange tijd thuis hadden gewerkt vanwege Corona. Ik was opgewekt en belde je, maar het was een vreemd gesprek. Je vroeg niet waar ik naartoe op weg was, wat... Lees verder →
Afgelopen dinsdag een maand geleden begon ik met mijn nieuwe baan bij a.s.r., wat betekent dat ik mijn proeftijd inmiddels succesvol doorgekomen ben. Voor een werkgever vaak niet eens iets om bij stil te staan, voor een werknemer soms toch een eerste kleine mijlpaal. Zo ook voor mij, kan ik je zeggen. Want tegelijkertijd herinnerde... Lees verder →
Terwijl het huis een grote puinhoop is, de televisie uit pure noodzaak al de hele dag aan staat en Jelle al 3 uur met een poepluier rond loopt, zit ik met tranen in m'n ogen op de bank. Ik kan niet meer, ik wil dit niet meer. Inmiddels drie weken aan het werk. Wat betekent... Lees verder →
Na toch de nodige zorgen, was het zover vanmorgen: Mees ging voor het eerst een paar uurtjes wennen op de crèche. Hoewel ik bij voorbaat al medelijden had met de leidsters, gezien het onrustige karakter van Mees, was die gebeurtenis an sich nog niet zo spannend. Het is immers de tweede, waarbij het 'loslaten' een... Lees verder →
Het lijkt allemaal zo mooi, een baby. Die befaamde 'roze wolk', heerlijk een paar maandjes vrij tijdens je verlof, oneindig veel knuffelen, zoiets moois als borstvoeding geven, de vele kaartjes en cadeau's, genieten van de kleine handjes en teentjes, de eerste lach en elke willekeurige ontwikkeling die je baby doormaakt. In bad doen, flesje geven... Lees verder →
Mamma Liefde 