Soms komt het ook gewoon weer goed

Er zijn van die fases, elke moeder kent ze wel, waarbij je denkt: "help, wanneer gaat dit ooit weer over". Zo leken de verandering voor Jelle de afgelopen tijd wat veel te zijn geworden. Van de baby- naar de peutergroep op de crèche, mamma die een steeds dikkere buik kreeg, een huis dat steeds leger... Lees verder →

Wacht maar…

Al sinds de tijd waarin Jelle nog niet eens geboren was, laat ik zo nu en dan eens vallen dat ik later wel 3 kinderen zou willen. Nog steeds doe ik dat, al ben ik na de eerste natuurlijk wel iets realistischer geworden. Maar toch, de wens om een man en 3 van die lieve... Lees verder →

Thuis is waar de rust wederkeert

Niet eerder kon ik zo genieten van 'thuis komen' dan nu, of eigenlijk al sinds Jelle begon met lopen. Want zoals Jelle zelf vaak zegt: "lope, lope, lope", is hij - en dan overdrijf ik niet - dól op lopen. Meest plezier doe je hem door naar buiten te gaan, hem oneindig te laten lopen... Lees verder →

Had dat weekendje weg dan echt zoveel impact?

Hadden wij over het algemeen altijd een superslaper, ineens is onze dreumes ook veranderd in een nachtbraker...Vorig weekend waren we voor het eerst een weekendje op pad zonder Jelle, met vrienden naar de Ardennen. Jelle sliep bij mijn ouders in Apeldoorn, ook voor het eerst alleen. Hij had al wel eens eerder een nachtje elders geslapen,... Lees verder →

09:40 uur. Gelukkig hoor ik Jelle wakker worden, die sinds gisterenavond 19:30 uur al ligt te slapen (alleen even een fles vanmorgen om 7 uur). Stiekem ging de gedachte door je hoofd: "leeft hij nog wel?".

23:45 uur. Jelle is wakker en al 3 kwartier ontroostbaar. Het is de iWatch van mama die uiteindelijk afleiding en troost biedt. Met het horloge en Flappie de knuffel stevig omarmd, valt Jelle uiteindelijk weer in slaap.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑