Een Ode aan Zuslief

De nacht van maandag 5 op dinsdag 6 september bracht ik naast zuslief in het ziekenhuis door. De nacht voor de ochtend waarop ze overleed. Die hele nacht zat ik op een stoel, luisterde naar haar ademhaling, keek naar haar en schreef dit gedicht. Het gedicht dat ik voordroeg tijdens de afscheidsdienst voor zuslief op... Lees verder →

Wat een leegte… wat nu?

Het is donderdag 15 september. De dag na de uitvaart van zuslief. Ik loop een beetje doelloos rond in huis, want wat moet ik nu? Vanmorgen deed ik wat werk, want dat geeft fijne afleiding, maar eigenlijk voelde ook dat niet goed. Ik wil naar buiten in de zon, maar ook thuis zijn. Wil ik... Lees verder →

Waken in het duister

Met het verlies van mama nog zo vers in het geheugen, de zorg, de wanhoop, het afscheid, zit ik hier op kamer 307 van het Diakonessenziekenhuis in Utrecht. 3e verdieping, einde gang links. Het is half 5 in de ochtend en slaap heb ik vandaag nog niet gehad. Hoewel de vermoeidheid begint toe te slaan,... Lees verder →

Voor het leven getekend

Na lang wikken en wegen, heb ik het gedaan. Vandaag liet ik mijn eerste tattoo zetten! Iets waar ik al meer dan een jaar over droomde, maar net zo lang ook bezig was moed te verzamelen om zo'n shop te benaderen, want dat is mijn wereldje dus niet. Net zo impulsief als ik ooit in... Lees verder →

Ook Pasen is niets zonder jou..

Gekleurde eieren op een wit gedekte tafel, de verf door de barsten van de eischaal gelekt. Warme zelfgebakken broodjes, haasjes met bittere zwartgeblakerde krentenneusjes. Ook dit jaar op het laatste moment toch net nog even aangebrand in de oven. Zelfgebakken scones met citroenspread en rijk gevuld krentenbrood. Bitter sap van de grapefruit, scrambled eggs, uitzonderlijk... Lees verder →

Een jaar later..

Het was zondag 3 januari 2020. Vandaag precies een jaar geleden stond mijn wereld op z’n kop. Ik verloor mijn moeder, waarvan ik haast zou durven zeggen dat zij de meest betrokken en zorgzame moeder en oma op aarde was. De uitvaart regelen, invulling geven aan de kerkdienst, drukwerk vormgeven, een gedicht schrijven voor een... Lees verder →

Laten we elkaar wat vaker vasthouden

Vandaag is mama's verjaardag. We kwamen met de familie bijeen, brandden kaarsjes en deelden herinneringen. Opnieuw deelde ik mijn gedicht, dat ik op 27 december 2020 voor mama schreef, in aangepaste vorm voordroeg tijdens de afscheidsdienst op 11 januari 2021 en nu opnieuw heb aangepast aan de situatie van vandaag. De woorden raakten verloren, niets... Lees verder →

Op zoek naar de rauwe kant van rouw

De dagen verstrijken, de tijd tikt door. Terwijl iedereen z'n gewone leven leidt, probeer ik elke dag opnieuw een weg te vinden in de leegte. Het gemis van warmte en geborgenheid van een moeder, die vaak te ver weg was en soms dichterbij. Een moeder is een zekerheid, een vanzelfsprekend gegeven, maar ook de belangrijkste... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑