Rouwen. Hoe doe je dat eigenlijk?

Zes weken inmiddels. Bijna zes weken zonder jou, mama. Ik probeer een weg te vinden in deze nieuwe realiteit. Na maanden van zorgen voor, maar vooral over jou, kwamen we ineens tot stilstand. En hoe ga je dan verder? Pak je je leven weer op, of neem je de tijd om te rouwen? En als... Lees verder →

Een brief voor jou

Lieve mama, Ik heb besloten je een brief te schrijven. Omdat ik bang ben niet de juiste woorden te kunnen vinden als ik bij je ben. Niet de moed om ze naar je uit te spreken, terwijl je mijn eigen moeder bent. Ik mis je. Ik mis je meer dan ik met woorden kan omschrijven.... Lees verder →

De woorden verloren

De woorden ben je verloren, niets is over van de rijkheid die je bezat.Een leeg hoofd, maar toch zoveel zorgenover wat is en dat wat je had. Als je zoveel zou willen zeggen, maar je vindt de juiste woorden niet.Als er geen woorden zijn om samen te praten, dan blijft over het verdriet. Nu de... Lees verder →

Ik wil je graag wat zeggen..

Ik weet het nog zo goed, het was woensdagochtend ergens halverwege juni. Ik zat in de auto op weg naar kantoor, voor het eerst nadat we lange tijd thuis hadden gewerkt vanwege Corona. Ik was opgewekt en belde je, maar het was een vreemd gesprek. Je vroeg niet waar ik naartoe op weg was, wat... Lees verder →

Een zoektocht naar werkgeluk

Afgelopen dinsdag een maand geleden begon ik met mijn nieuwe baan bij a.s.r., wat betekent dat ik mijn proeftijd inmiddels succesvol doorgekomen ben. Voor een werkgever vaak niet eens iets om bij stil te staan, voor een werknemer soms toch een eerste kleine mijlpaal. Zo ook voor mij, kan ik je zeggen. Want tegelijkertijd herinnerde... Lees verder →

Waar is de uit-knop van deze dag?

Terwijl het huis een grote puinhoop is, de televisie uit pure noodzaak al de hele dag aan staat en Jelle al 3 uur met een poepluier rond loopt, zit ik met tranen in m'n ogen op de bank. Ik kan niet meer, ik wil dit niet meer. Inmiddels drie weken aan het werk. Wat betekent... Lees verder →

Het is voor iedereen even wennen

Na toch de nodige zorgen, was het zover vanmorgen: Mees ging voor het eerst een paar uurtjes wennen op de crèche. Hoewel ik bij voorbaat al medelijden had met de leidsters, gezien het onrustige karakter van Mees, was die gebeurtenis an sich nog niet zo spannend. Het is immers de tweede, waarbij het 'loslaten' een... Lees verder →

Wat als het allemaal even níet meer gaat?

Het lijkt allemaal zo mooi, een baby. Die befaamde 'roze wolk', heerlijk een paar maandjes vrij tijdens je verlof, oneindig veel knuffelen, zoiets moois als borstvoeding geven, de vele kaartjes en cadeau's, genieten van de kleine handjes en teentjes, de eerste lach en elke willekeurige ontwikkeling die je baby doormaakt. In bad doen, flesje geven... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑