Op zoek naar de rauwe kant van rouw

De dagen verstrijken, de tijd tikt door. Terwijl iedereen z'n gewone leven leidt, probeer ik elke dag opnieuw een weg te vinden in de leegte. Het gemis van warmte en geborgenheid van een moeder, die vaak te ver weg was en soms dichterbij. Een moeder is een zekerheid, een vanzelfsprekend gegeven, maar ook de belangrijkste... Lees verder →

“Mama, ik ben thuis! Waar ben jij?”

Zo'n zin die je vroeger wel eens uitkraamde als je thuis kwam na een tijdje van huis geweest te zijn. De achterdeur bij je ouders altijd open stond, je naar binnen liep en je moeder 9 van de 10 keer boven met de was bezig was. "Ik ben boven!", kreeg je dan als antwoord terug.... Lees verder →

Een afscheid zonder fysiek contact

Dat afscheid nemen niet eenvoudig is, zeker als het om je moeder gaat, daar was ik inmiddels achter. Dat rouwen lastig is in de drukte van een huishouden met jonge kinderen, is ook duidelijk. Maar er was nog een factor, er heerste Corona, waardoor het afscheid wat al moeilijk was, ook nog de nodige beperkingen... Lees verder →

We werken, eten, spelen en slapen.. Op repeat.

Het jaar 2020 en inmiddels ook een groot deel van 2021: een tijd die we misschien wel nooit zullen vergeten. Voor mij persoonlijk ook een verdrietig jaar waarin ik mijn moeder verloor, maar net zozeer ook het jaar van de Corona-ellende. Het jaar van onzekerheid, beperkingen en ‘standje overleven’. Het jaar van veel te weinig... Lees verder →

Leven met een levend verlies

Tijdens mijn zoektocht naar rouw praat ik, lees ik boeken en luister ik podcasts. Iemand die je daar regelmatig in terug hoort is rouwdeskundige Manu Keirse. Wat ik van hem leerde is de term 'Levend Verlies', ofwel levenslange rouw die je ervaart wanneer jijzelf of een naaste, getroffen wordt door een langdurige ziekte of beperking.... Lees verder →

Rouwen. Hoe doe je dat eigenlijk?

Zes weken inmiddels. Bijna zes weken zonder jou, mama. Ik probeer een weg te vinden in deze nieuwe realiteit. Na maanden van zorgen voor, maar vooral over jou, kwamen we ineens tot stilstand. En hoe ga je dan verder? Pak je je leven weer op, of neem je de tijd om te rouwen? En als... Lees verder →

De leegte die overblijft

Het gedicht dat ik voordroeg tijdens de afscheidsdienst voor mama op 11 januari 2021. Een aangepaste versie van het gedicht dat ik twee weken eerder op 27 december voor mamma schreef, maar nooit aan haar heb kunnen laten horen. De woorden raakten verloren, niets bleef over van de rijkheid die je bezat. Een leeg hoofd,... Lees verder →

Een brief voor jou

Lieve mama, Ik heb besloten je een brief te schrijven. Omdat ik bang ben niet de juiste woorden te kunnen vinden als ik bij je ben. Niet de moed om ze naar je uit te spreken, terwijl je mijn eigen moeder bent. Ik mis je. Ik mis je meer dan ik met woorden kan omschrijven.... Lees verder →

De woorden verloren

De woorden ben je verloren niets is over van de rijkheid die je bezat. Een leeg hoofd, maar toch zoveel zorgen over wat is en dat wat je had. Als je zoveel zou willen zeggen, maar je vindt de juiste woorden niet. Als er geen woorden zijn om samen te praten, dan blijft over het... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑