Vandaag is het 20 april, de verjaardagsdag van zuslief ♡. Ik weet mijn leven lang niet beter dan dat 20 april een feestelijke datum is, ter ere van mijn grote zus. Een feitelijk gegeven, een vanzelfsprekendheid in het leven. Een datum om naar uit te kijken en als gezin samen te kunnen zijn. Tot we samen oud werden en de dood ons zou scheiden, maar dat deed hij veel te vroeg. Zo ineens veranderde deze datum van betekenis en is 20 april niet langer een datum van vreugde om naar uit te kijken, maar van verdriet.
Sinds het overlijden van mama kreeg ik zo ineens te maken met deze zogenaamde ‘zwarte dagen’ in de agenda. Een verdubbeling toen ook zuslief niet veel later overleed. Verjaardagen, sterfdagen, elk jaar komen ze opnieuw voorbij; april, september en een dubbele dosis begin januari. Het hele jaar rond. Het gekke is, dat er al veel langer veel meer van dit soort dagen in de agenda staan, van alle opa’s en oma’s die er ook al niet meer zijn. Hoewel die gebeurtenissen destijds meer voelden als een logisch gegeven van het leven, dat deze mensen op een gegeven moment uit je leven verdwijnen, zijn ook die dagen zwaarder gaan voelen, nu zoveel dierbaren er niet meer zijn. Nu ik veel te vroeg ervaar wat de echte betekenis is van gemis..
Zoveel lieve mensen niet meer hier, zoveel gezamenlijke herinneringen verdwenen, zoveel verhalen van vroeger die niet meer worden verteld. Het fundament onder mij brokkelt steeds verder af, datgeen wat mij gevormd heeft, datgeen wat mij altijd zo dierbaar was. Niet alleen verjaardagen en sterfdagen, maar ook feestdagen en familie-aangelegenheden voelen niet meer zoals toen. Dagen die altijd warm en gezellig waren, een weerzien van dierbaren, het gevoel van thuiskomen. Alles is veranderd in een zoektocht, een hunkering naar iets wat er niet meer is en nooit meer zal zijn.
De weg naar een tintje grijs
Al sinds het ontstaan van de eerste zwarte dag na mama’s overlijden, zoek ik naar vorm, invulling en betekenis. Ik luisterde wel eens een podcast, waar ik hoorde dat mensen op zo’n dag het graf bezoeken, maar dat graf is er in mijn geval van beide niet. Daar drinken mensen op het leven, praten ze met elkaar, hebben een bestemming voor zo’n dag en een “fijne” plek om samen te zijn. Een dag van betekenis.
Vandaag ben ik alleen en is er slechts een enkeling die überhaupt weet wat voor een dag het vandaag is. Want zo gaat dat, naarmate de tijd verstrijkt. Soms laat ik het vallen, als ik een opening vind in een gesprek, maar vaak laat ik het en voelt het alsof met het wegvallen van zuslief, ook haar verjaardagsdag er niet meer mag zijn. Ik vond zelfs geen ruimte om het aan onze kinderen te vertellen, het gemis te delen, stil te staan bij hoe mijn zus ene tante voor hun was.
Dus zoek ik alleen en hoop ik met de tijd een invulling te vinden. Doe ik de ene keer alsof het een gewone dag is en zoek ik de andere keer papa of familie op. Vorig jaar besloot ik dat het tijd was voor een taartje op deze zwarte verjaardagsdag, al kon ik ook daar nog niet zo van genieten als ik voor ogen had.
Vandaag deed ik een poging om alleen te zijn, maar werd mijn dag zoals elke dag toch weer gewoon bepaald door allerhande kinder-geregel. Gelukkig wist ik tussendoor een terras te bereiken, om op z’n minst een beetje met m’n eigen gedachtes te kunnen zijn. Ik zocht opnieuw naar een taartje op de kaart, maar belandde er een (te grote) portie spareribs op tafel. Gelukkig eindigde ik met een glaasje witte wijn op het terras in de zon. Uit zelfliefde dan maar, want ergens moet je ook jezelf op de been zien te houden, op zo’n dag als vandaag.
En ja, je kunt meegaan met de “trend” van positiviteit. Het leven vieren, het verdriet wegstoppen, want je moet toch door. Je kunt ervoor kiezen om het taboe van verdriet, gemis en rouw in stand te houden, maar daarvoor is de leegte in mijn geval te groot. Is het leven simpelweg teveel veranderd, door het wegvallen van zoveel dierbaars. Ze zeggen weleens dat de keerzijde van rouw, liefde is. Die liefde wordt alleen maar groter, als ook het rauwe verdriet er op dagen als deze mag zijn.
Toch hoop ik dat deze gitzwarte dagen in de agenda, met de tijd veranderen in een hanteerbare tint grijs en wie weet ooit zelfs in een kleur uit het vrolijke kleurenspectrum. Dat ik niet langer zoekende ben, m’n agenda negeer en de dag een beetje door rommel. Dat het me lukt om, los van al het gemis en verdriet, toch wat moois te maken van deze dag. Precies zoals deze dag 43 jaar lang bedoeld is geweest..
Proost zuslief, op ons en jouw verjaardag!
♡
Mamma Liefde 
Plaats een reactie