Mamma, waar ben je?

Het is vrijdagavond. Ik zit op de bank en ineens overvalt het me.. Mama, ik heb je nodig. Waar ben je? Ik lees de appjes door van ons aan elkaar, maanden tot zelfs jaren geleden. Al je adviezen, als ik weer eens een vraag had over een vlek in de bank, de zorg voor de... Lees verder →

Zorgen en strijd, ook na de diagnose

Het was vrijdag, de 9e van oktober. De eerste zwarte bladzijde in ons familiealbum. Na maanden van onzekerheid, strijd om het vinden van een oorzaak, onmacht om de tegelijkertijd zo hard achteruit hollende gezondheid van mama, met toch een sprankje hoop juist omdat het zo'n ongewone situatie was. Want wat een hel is het waar... Lees verder →

Doei speen! Nu pas? Ja, nu pas.

Na het 'leren fietsen' en 'zindelijk worden', hadden we de afgelopen maanden nog één belangrijk peuter-life-event voor de boeg, voordat Jelle de gedenkwaardige leeftijd van 4 jaar zou bereiken: afscheid nemen van de speen. Weer zo'n gebeurtenis waar veel theorieën over te vinden zijn, wat volgens Het Boekje al zoveel eerder had gemoeten. I know.... Lees verder →

Als slaaptekort z’n tol begint te eisen

Jelle (3): "Mamma, wakker worden." Mamma, Mees is wakker, ga je hem ophalen?" "Mamma, hier heb je een dekentje." Ik lig op de bank. Al zeker een uur of langer weg te doezelen, terwijl Jelle al de hele ochtend als een door-nood-gedwongen-te-vroeg-zelfstandig-geworden peuter achter de tv zit. Het is vrijdag, mijn part-time dag. De dag... Lees verder →

Ben ik weer!

De blaadjes vallen van de bomen, de zon staat laag, ik knipper met m’n ogen en ineens is het alweer november. Én is het alweer maanden geleden dat ik serieus een blog geschreven heb! Hoe het komt dat ik zo lang niet geschreven heb? Ideeën waren er genoeg, alleen kwamen de verhalen niet. Als ik... Lees verder →

Kamperen. Op z’n minst deden we een dappere poging.

Kamperen. Sommigen krijgen al rillingen bij de gedachte. Kamperen met kinderen. Om het nog een stapje uitdagender te maken. Wij deden er een schepje bovenop en gingen kamperen met onze Mees (en Jelle was natuurlijk ook gezellig mee). Het waren de maanden voorafgaand aan de afgelopen week, waarin ik met niet al teveel vertrouwen uitkeek... Lees verder →

Papa bouwde een tent in de tuin. Ik kom thuis en Jelle zegt: "Jij mag ook met je dikke billen in de tent, mama!"

De leidster van de crèche vroeg aan Jelle of hij ook een huisdier heeft. Een kat, een hond, of misschien een konijn? "Ik heb een broertje", zei Jelle.

Het is 12 uur. Mees slaapt eindelijk. Ik ga maar eens ontbijten, naar de wc en een wasje draaien. Hoe tijd hebben voor simpele dingen je dag tot een feestje kunnen maken.

Een Ode aan Opa

Sommige mensen hebben de gave om oud te worden, heel oud. Zoals mijn opa, die dit jaar 96 werd. Ik kan alleen maar hopen dat ik iets van die genen bij me draag en net zo gezond oud mag worden als hem. Opa, een prachtmens. Al sinds ik klein ben, kom ik graag bij Opa... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑