Je kent het wel. Je wilt met je kinderen ergens heen, een restaurant, een (saaie) winkel of op bezoek bij vrienden, maar die kleine verveelt zich binnen no-time. Inmiddels weet ik me er aardig goed op voor te bereiden door wat autootjes, een kleurboek of wat klei in m'n tas te stoppen, maar ik had... Lees verder →
De leidster van de crèche vroeg aan Jelle of hij ook een huisdier heeft. Een kat, een hond, of misschien een konijn? "Ik heb een broertje", zei Jelle.
Het is voor iedereen even wennen
Na toch de nodige zorgen, was het zover vanmorgen: Mees ging voor het eerst een paar uurtjes wennen op de crèche. Hoewel ik bij voorbaat al medelijden had met de leidsters, gezien het onrustige karakter van Mees, was die gebeurtenis an sich nog niet zo spannend. Het is immers de tweede, waarbij het 'loslaten' een... Lees verder →
Het is 12 uur. Mees slaapt eindelijk. Ik ga maar eens ontbijten, naar de wc en een wasje draaien. Hoe tijd hebben voor simpele dingen je dag tot een feestje kunnen maken.
Wat als het allemaal even níet meer gaat?
Het lijkt allemaal zo mooi, een baby. Die befaamde 'roze wolk', heerlijk een paar maandjes vrij tijdens je verlof, oneindig veel knuffelen, zoiets moois als borstvoeding geven, de vele kaartjes en cadeau's, genieten van de kleine handjes en teentjes, de eerste lach en elke willekeurige ontwikkeling die je baby doormaakt. In bad doen, flesje geven... Lees verder →
Borstvoeding geven; ofwel pronken met een sportbh maatje XL.
Als rust en regelmaat ver te zoeken zijn…
"Je hebt wel pech met Mees. En Mees heeft ook pech." zei mijn verloskundige, toen ik gisteren voor de laatste controle bij haar langs ging. Ze had nog maar weinig moeders na 6 weken in een toestand als de mijne gezien. Vanaf dag 1 is Mees al onrustig, zowel overdag als tijdens de nachtelijk uren.... Lees verder →
Een Ode aan Opa
Sommige mensen hebben de gave om oud te worden, heel oud. Zoals mijn opa, die dit jaar 96 werd. Ik kan alleen maar hopen dat ik iets van die genen bij me draag en net zo gezond oud mag worden als hem. Opa, een prachtmens. Al sinds ik klein ben, kom ik graag bij Opa... Lees verder →
Hoe een eenvoudig autoritje een ware beproeving kan worden
Soms lijkt het leven stil te staan na de komst van zo'n kleintje, maar niets is minder waar. Alles gaat door. Zo hebben we nog een waslijst aan actiepunten voor ons nieuwe huis (die voornamelijk in het teken staan van geld uitgeven) en is de kerst in aantocht nu we Sinterklaas na een tweede lading... Lees verder →
Nu het gezinsleven serieus wordt…
Het is maandagochtend 19 november. Over 3 dagen ben ik uitgerekend, maar ik denk zomaar dat ik die datum wel eens niet zou kunnen halen. Na een nacht met onverklaarbaar vochtige dekens, heb ik het vermoeden dat m'n vliezen opnieuw zijn ingescheurd, zonder enig vervolgteken in de vorm van weeën. Het scenario waar ik zo bang... Lees verder →
