Thuis is waar de rust wederkeert

Niet eerder kon ik zo genieten van ‘thuis komen’ dan nu, of eigenlijk al sinds Jelle begon met lopen. Want zoals Jelle zelf vaak zegt: “lope, lope, lope”, is hij – en dan overdrijf ik niet – dól op lopen. Meest plezier doe je hem door naar buiten te gaan, hem oneindig te laten lopen en er zelf op een drafje achteraan te gaan.

De wereld ontdekken.

Wieldoppen en nummerborden van geparkeerde auto’s, trappers van geparkeerde fietsen, knopjes op de parkeerautomaat, scooters die voorbij razen, door het raam van de winkels kijken en uitrusten op het trapje van een willekeurige voordeur. Werkelijk alles op voor hem ooghoogte is interessant en de moeite waard om bij stil te staan.

Die wil om te ontdekken beperkt zich echter niet tot het moment dat we er de tijd voor hebben en rustig buiten een rondje aan het wandelen zijn. Ontdekken kan immers OVERAL. En groot gelijk heeft hij, de wereld ligt aan z’n voeten! ‘Lope, lope, lope’ in het restaurant, door de tram, de supermarkt, de plassen en op het ijs. Trappen op en af, de verkeerde kant de roltrap op en oneindig vaak met de lift. De hele wereld is WOW! Stil zitten of gehoorzaam zijn zit er (nog) niet bij en liefst loopt Jelle precies de andere kant op dan wij van plan waren.

Dat resulteert in de nodige stressmomenten, zoals gisterenavond toen we opnieuw een poging deden om ‘even’ rustig te eten bij niet meer dan het La Place wegrestaurant, maar Jelle daar geen zin in had en allerliefst ging ‘lopen, lopen, lopen’ en in z’n eentje het restaurant ontdekken. Niet alleen in het restaurant, maar ook buiten op het terras, in de supermarkt en eigenlijk elke openbare plek waar je zo’n kleintje liefst dichtbij je houdt, gaat Jelle er allerliefst op uit.

Ik gun je alle vrijheid van de wereld lieve Jelle. Maar dat gaat niet, je bent pas 1,5. Dan ben je gewoonweg nog veel te klein om alleen en vrij te zijn.

Hoe geduldig, begripvol maar ook met het nodige gezag je zo’n situatie als ouder probeert aan te pakken, het eindigt met regelmaat in een klassieke krijs-partij. Rollen over de grond en zich op alle mogelijke manieren proberen te verzetten. Jouw wil tegen de zijne. Met de kracht die Jelle in z’n kleine lijfje heeft, ga je die confrontatie liever niet te vaak aan.

Nergens zo fijn als thuis

Het is na zo’n goedbedoelde poging tot een leuk uitstapje dan ook het allerfijnste om gewoon weer veilig thuis te zijn. Een plek waar je hem met een gerust hart best even uit het oog kunt verliezen, omdat zo goed als alles veilig is. Waar je niet continu achter hem aan hoeft te lopen, alert hoeft te zijn. Weg van de grote boze buitenwereld met gevaren. Waar de rust in je lijf als bezorgde ouder weder keert, waar de blikken van omstanders verdwenen zijn en je gewoon kunt genieten van het samenzijn.

Een gedachte over “Thuis is waar de rust wederkeert

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: