Vandaag is het precies 1.000 dagen geleden dat mijn moeder overleed. 1.000 dagen in rouw. 1.000 dagen chaos en een zoektocht in eenzaamheid. Je klampt je vast aan alles en iedereen om je heen, terwijl je weet dat niemand je echt begrijpt, want ook ík had geen idee voordat het mij overkwam. Een ouder verliezen,... Lees verder →
Een Ode aan Zuslief
De nacht van maandag 5 op dinsdag 6 september bracht ik naast zuslief in het ziekenhuis door. De nacht voor de ochtend waarop ze overleed. Die hele nacht zat ik op een stoel, luisterde naar haar ademhaling, keek naar haar en schreef dit gedicht. Het gedicht dat ik voordroeg tijdens de afscheidsdienst voor zuslief op... Lees verder →
Wat een leegte… wat nu?
Het is donderdag 15 september. De dag na de uitvaart van zuslief. Ik loop een beetje doelloos rond in huis, want wat moet ik nu? Vanmorgen deed ik wat werk, want dat geeft fijne afleiding, maar eigenlijk voelde ook dat niet goed. Ik wil naar buiten in de zon, maar ook thuis zijn. Wil ik... Lees verder →
Waken in het duister
Met het verlies van mama nog zo vers in het geheugen, de zorg, de wanhoop, het afscheid, zit ik hier op kamer 307 van het Diakonessenziekenhuis in Utrecht. 3e verdieping, einde gang links. Het is half 5 in de ochtend en slaap heb ik vandaag nog niet gehad. Hoewel de vermoeidheid begint toe te slaan,... Lees verder →
Mamma Liefde 