Een jaar later, een brief voor jou

Lieve Mees,

Vandaag ben je een jaar en een maand oud. Geen tijdsperiode waar je normaal bij stil staat, maar wel een dag waarop ik jou de brief wil schrijven die ik al had willen schrijven toen je 1 jaar oud werd. Maar zoals het hele afgelopen jaar gegaan is, zo ook deze brief: mamma loopt een beetje achter de feiten aan. Verjaardagskaarten zijn tegenwoordig steevast ‘ sorry, te laat kaarten’, áls ik er al aan toe kom om ze te sturen. En sowieso kom ik bij het meeste wat ik doe of beslis, achteraf terug op mijn eerdere besluit, dat anders misschien toch beter zou zijn geweest.

Want wat was het een jaar..

20 november 2018. We werden om 8 uur ’s ochtends in het Alrijne ziekenhuis in Leiderdorp verwacht, waar we onze weg nog prima wisten te vinden na de geboorte van Jelle. Weer waren m’n vliezen ingescheurd zonder enig resultaat als gevolg, weer zou ik ingeleid gaan worden. Ik dacht er mentaal beter voor te staan dit keer, omdat we een nachtje extra aan het idee hadden mogen wennen en omdat ik wist welke hel er komen zou. Maar niets was minder waar. Het lange wachten, de onzekerheid, de verschrikkelijke weeënstorm, het überhaupt krankzinnige gebeuren van een geboorte. Het was geenszins minder erg dan de vorige keer.

Maar ook deze keer wisten we het tot een goed einde te brengen, met – slechts enkele uurtjes later – opnieuw een prachtige baby als resultaat. We mochten weer een nachtje blijven bij de alleraardigste zusters en lieten ons verwennen alsof we een hotelovernachting voor twee hadden geboekt. Totdat we de volgende morgen, iets minder onwennig dan twee jaar eerder, naar huis mochten. Wat was je grote broer trots om je te zien!

Misschien ook maar beter dat op dat moment nog niemand wist welk jaar er komen ging. Dat onze kraamverzorgster niet zo verzorgend (en oplettend?) was als de lieve Gemma in de kraamtijd van Jelle. Zelf dacht ik trouwens ook dat de onrust die er in de eerste week al was, wel over zou gaan.

De maanden die volgden hield ik je niet anders dan dichtbij me. Uren, dagen, weken, maanden lang in de draagzak, want rustig liggen wilde je niet. Nergens niet. Een fysieke uitputtingsslag, waardoor ik met regelmaat huilend de schoonouders belde, of ze alsjeblieft even wilden komen. Gewoon, om even (letterlijk) verlost van je te zijn. Van een opgeblazen buik tot krampen, overstrekken en áltijd onrustig. De huisarts leerde je al vroeg kennen en meerdere osteopaten wisten te weinig raad met je klachten. Was het ene kwaaltje over, dan werd je verkouden, volgde de wintertijd of kreeg je ineens last van eczeem. Niet gek ook, want je lijkt zoveel op je mamma. Qua uiterlijke trekjes, maar ook de nodige fysieke probleempjes zijn bij jou nu al niet minder in je jonge leventje.

Hoewel het langzaam aan beter ging toen je wat ouder werd, toen we eindelijk een fles en speen gevonden hadden die je wél accepteerde, toen we ontdekten dat je een buikslaper was, toen je samen met je grote broer naar de crèche ging, toen je leerde kruipen en al snel leerde staan, vraag je nog altijd meer dan de nodige aandacht.

Overdag én ’s nachts.

Maar weet je, lieve Mees, de moedeloosheid, de oververmoeidheid en de ongerustheid van het eerste jaar, hebben inmiddels plaats gemaakt voor een ontelbare hoeveelheid liefde. Want wat kan ik er nu van genieten om gewoon even nergens anders mee bezig te zijn, dan uren lang met jou te knuffelen op de grond, of op de bank. Als je tegen me aan ligt, driftig sabbelend op je speen, met je armen om de mijne. Wat kan ik nu genieten van jouw hoofd op mijn borst, terwijl ik maanden lang niets anders gezien heb dan de bovenkant van jouw heerlijke bos haar, als je weer uren lang bij me in de draagzak hing. Maar nu ben jij het die naar mij toe komt. Nu kan ik je troosten, hebben we contact en heb ik het gevoel echt iets voor je te kunnen betekenen.

Hoewel het ongetwijfeld pittige jaren gaan worden die nog voor ons liggen. Niet alleen gezien de continue staat van vermoeidheid waar we nu het grootste deel van de tijd in leven en zomaar eens nog heel lang kan gaan duren, gezien jouw pittige karakter in de nacht, maar vooral ook omdat je tegen een broer moet opboksen die niet minder op z’n mondje gevallen is. En aangezien je voor zeker een groot deel mamma’s genen draagt, bereid ik me alvast voor op het ergste 😉

Maar laat die toekomst maar komen!

Ik kan niet wachten om je groter te zien groeien. Je te zien leren lopen, leren fietsen en hopelijk op een dag net zo wijs te horen praten als je grote broer. Je bent zo’n heerlijk ventje, een lachebek, een grote avonturier en een mamma’s kindje, zoals het nu vaak lijkt. Hopelijk word je net zo stoer als je je nu voordoet, zoals ik je vandaag weer overal op en af zie klauteren. En als dat niet zo blijkt te zijn, dan is het ook goed.

Ga de wereld ontdekken en word vooral jezelf.

Liefs,

Mamma 💕

5 gedachten over “Een jaar later, een brief voor jou

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: