Het is woensdagmiddag. Voor de luifel van een half leeggeruimde vouwwagen, geniet ik van de laatste zonnestralen en een momentje van rust. De jongste zoon ligt te slapen in de voortent, de oudste is samen met papa aan het zwemmen. Morgen gaan we richting huis.
Twee weken hebben we met onze nieuwe tweedehands (of wellicht al derde- of vierde-hands) vouwwagen gekampeerd, op een camping in de Franse Jura. Kamperen, met onze jongens van 0 en net 3 jaar. Je zou haast moe worden bij de gedachte en ik weet dat er genoeg ouders zijn die kamperen om die reden ook verre van als realistische optie zien.
Ik kan je zeggen, ook ik werd moe van de gedachte, maar we lieten ons er niet door weerhouden. Niet door het “mislukte” proefkampeerweekend dat we achter de boeg hadden, niet door de nog altijd slapeloze nachten van onze jongste (en dus ook die van ons) en niet door de hoeveelheid uren die we in de auto zouden moeten zitten om een plek met enige zon-garantie te bereiken.
Maar het kon ook anders!
Het grappige is, dat je op een camping vaak meer met een ander dan jezelf bezig bent. Dat gaat vanzelf, als je op een veldje staat en een week lang letterlijk bij elkaar de tent in kijkt. Maar ook ‘s nachts, houdt een tentdoek opmerkelijk weinig omgevingsgeluiden tegen.
Want wie had gedacht dat we zowaar uitgerust raken hier…? We besloten een nachtwacht-/uitslaap-dienst vs. een blijven-liggen-/vroeg-eruit-dienst in te stellen, waarbij we om beurten de nacht voor onze rekening nemen en in de ochtend mogen blijven liggen, terwijl de ander in de nacht blijft liggen maar in de ochtend uit bed gaat zodra Mees ons collectieve uitslapen zat wordt. Die nachten vallen uiteindelijk echter mee, we liggen langer wakker door kinderen van de buren die aan het spoken zijn en in de ochtend heeft Mees zich inmiddels aangewend om na 6 uur bij ons in bed nog een uur of 2 verder te slapen. Top!
Oogjes dicht en slapen maar
En wie had gedacht dat Mees gewoon heel gemakkelijk gaat slapen hier in z’n campingbedje, middenin een soms rumoerige voortent van de vouwwagen? En dat zowel tijdens z’n slaapjes overdag als in de nacht? En niet langer alleen op z’n buik, hij slaapt zelfs prinsheerlijk op z’n rug onder een stapeltje warme dekens. Én hij sliep voor het eerst een hele nacht door! Helaas gaf dit geen garanties voor de daaropvolgende nachten..
En niet alleen Mees, ook Jelle heeft z’n uitslaap-modus als vanouds weer teruggevonden. Hij slaapt – in tegenstelling tot ons proefkampeerweekendje – gewoon in z’n eigen tweepersoonsbed, wordt niet wakker van Mees z’n nachtelijke taferelen én slaapt uit tot nádat wij ons ontbijt achter de kiezen hebben!
Met vallen en opstaan
En heus blijft het daar niet bij, want Mees is steeds vaker in de kruipmodus, dan z’n eeuwige getijger. Maar allerliefst trekt hij zich aan álles op wat los en vast zitten om te kunnen staan en bij voorkeur oneindig te gaan stappen. Dit resulteerde tot dusverre wel in de nodige valpartijen waarbij hij onder andere al bedolven werd onder een houten stoel in het restaurant, de fiets van Jelle en bovenop een ingeklapte klapstoel belandde. Daar bleef het niet bij, hij leerde stabiel te staan én te stappen, kreeg het voor elkaar om zelf zijn speen in zijn mond te doen én zijn drinkfles te pakken. En meer, Jelle had voor het eerst een succesvolle sessie op het potje, al vond hij het nog wel een beetje spannend, zoals hij het zelf verwoordde.
Al met al blijkt een vouwwagen heerlijk om mee te kamperen, lijkt het een omgeving te zijn waar de ontwikkeling van de jongens een sprongetje én zorgde het ‘op vakantie zijn’ ervoor dat wij dat alles van dichtbij mee kunnen maken. Wij gaan nog lang niet naar huis!
Mamma Liefde 
Plaats een reactie