Nog niet zo lang geleden besloot ik dat het genoeg was. De zoektocht naar wat ik wil en waar ik goed aan doe. Het vermoeit, het geeft onrust en op dit moment zeker geen duidelijkheid. Want er is geen handleiding voor dit rouwen, ieder bewandelt zijn eigen pad. Mijn pad duurde alleen al veel te lang door een opeenstapeling aan gebeurtenissen die leidden tot teveel zorgen, verdriet en gemis. Dus besloot ik voor nu verder te gaan met het “gewone leven”, of eigenlijk het oude leven in een nieuwe werkelijkheid. Voor zo lang het zou duren, want wie weet zou ik er over een maand weer heel anders in staan. Want zo onvoorspelbaar is het.
Het duurde precies één week, die poging tot “terugkeer”, want toen brak de feestmaand aan. De verjaardag van onze kleine Mees, de lange aanloop naar Sinterklaas, Kerst en Nieuwjaar. En gek genoeg besloop mij direct een gevoel van vermoeidheid en verdriet. Het vooruitzicht naar Sinterklaas was lang niet zo leuk als voorheen. Elk kleinste detail en elk gevoel van traditie, doet mij beseffen hoe weinig er van mijn eigen traditie over is. Vragen over vroeger die onbeantwoord blijven, een continue confrontatie met de realiteit in alles wat je doet, ziet, eet en beleeft. Maar ook de zogenoemde feestdagen die tegen het einde van de decembermaand in het vooruitzicht lagen, zouden ongetwijfeld gezellig, maar zeker niet eenvoudig zijn. Laat staan de verjaardags- en sterfdag van mama die daar nog op volgden in de eerste 3 dagen van het nieuwe jaar.
IJsjes in de boom en lichtjes voor het raam
Misschien was het daarom, dat ik tegen het einde van de zomer al begon met de eerste inkopen voor deze kerst. IJsjes, hertjes en kabouters voor in de boom, feestelijke tafelkleden voor onze nieuwe ronde tafel, een heuse kersttreinbaan en kerstig servies. De dag waarop Sinterklaas naar Spanje vertrok, kreeg ik meteen de drang om ons huis zo mooi als mogelijk te versieren. Niet alleen vanwege het vele bezoek dat tijdens de kerstdagen aanstaande was, maar misschien ook in de ijdele hoop dat mijn stemming ervan zou opklaren. Die drang duurde wel geteld één dag. Het restant aan kerstspullen dat niet direct een plekje toegewezen kreeg, lag ruim een week stof te happen op de tafel en in een hoekje op de grond. Niet omdat de tijd, maar wel omdat de motivatie plotsklaps verdween.
De maand december is confronterend voor wie – om welke reden dan ook – even minder gelukkig is. Maar wat is het alternatief, want feestdagen blijven pijnlijk, hoeveel tijd er ook verstrijkt. Je probeert er mooie dagen van te maken, maar het voelt soms als acteren. Je laat je meeslepen in de feestelijkheden, maar diep van binnen is er geen warmte, alleen verdriet. Gelukkig zijn er kinderen waarvoor je verder moet en waardoor je verder kunt. Gelukkig is vriendlief er die me op de been houdt. Gelukkig is papa er nog, mijn laatste houvast aan dat wat er ooit was en het kleine deel van ons gezin dat er nog wel is.
En gelukkig ben ik er nog, om de herinneringen aan mama en zuslief voort te zetten en zo goed als het gaat datgeen mee te dragen wat zij belangrijk vonden. Gelukkig is het ook aan mij om te bedenken wat ik wil en trouw te blijven aan mijn eigen gevoelens en het oordeel van anderen naast me neer te leggen.
Mijn doel voor het nieuwe jaar.
Mamma Liefde 