Een brief voor jou (1)

Lieve mama,

Poeh, wat is dit moeilijk… Ik beloofde mijzelf dat ik jou zou schrijven, meenemen in mijn leven, mijn avonturen, mijn moeilijke momenten. Zoals ik dat mijn hele leven deed en jij er altijd was om mij te steunen. En nu, de jaren waarin ik het moeilijker heb dan ooit, loop ik weg voor jou. Weg voor het immens grote gemis, weg voor de pijnlijke herinneringen.

Ik lijk opnieuw in een fase te zitten waarin ik niet kan geloven dat jij er niet meer bent, nooit meer. Ik voel me leeg, de emoties lijken verdwenen. Het moment waarop jij er nog wel was, in het leven voor jouw ziekte, lijkt nog zo kort geleden. Maar het is voorbij, toch mamma? Voor altijd en we moeten verder met het gezin dat nog over is. Een gezin zonder jou, wat verre van compleet voelt. En hoe ik daar weer plezier uit haal, ik weet het nog niet. Ik vind het zo ontzettend moeilijk om jou daar niet in terug te zien.

Je was mijn veilige haven. Je was zo sterk, waardoor ik altijd rust kon vinden bij jou. Wat er ook gebeurde in mijn leven, jij was er voor mij. Bij elke vraag, elk probleem, elk dilemma, elke worsteling, elk verdriet. Nu ik meer aan m’n hoofd heb dan ooit, drukte, zorgen, verdriet en gemis, ben jij er niet om mij rust te geven, de zorgen even weg te nemen. Om me te helpen relativeren, om af en toe zelf weer even kind te kunnen zijn..

Samen genieten de komende jaren, van elkaar en onze kinderen, juist daar keek ik zo naar uit. Eindelijk mijn leven op orde, eindelijk tijd voor elkaar. Ik wilde je laten zien dat ik een goede moeder kon zijn en had er alle vertrouwen in dat onze kinderen jou zoveel plezier zouden gaan geven. En kijk Mees nou, de schat. Elke keer als ik hem zie, mis ik jou. Ik weet zeker dat je enorm van hem genoten zou hebben en hij van jou. Je mij had kunnen helpen met zijn worsteling om te kunnen praten, het opboksen tegen zijn grote broer en nu het zindelijk worden.. En Mees beseft het allemaal nog niet. Vroeg niet heel lang geleden nog of grote oma thuis was, toen papa bij ons was. Hij ziet foto’s van jou, herkent jou, maar ziet jou niet… Terwijl ik ze jouw liefde, warmte en zorgzaamheid zó had gegund.

Ik probeer de moeder te zijn die jij voor ons was, want je was zo’n geweldige moeder, mamma! De gezelligheid met de feestdagen, lekkere dingen bakken, knutselen, spelletjes spelen, leuke uitstapjes… Maar ik kan het niet. Of althans, het lukt me niet, ik kan het niet opbrengen, omdat de herinneringen aan jou en de gedachte dat jij dat nooit meer voor ons zal doen, te pijnlijk zijn. Geen fijne logeerpartijtjes in Apeldoorn, geen cadeautjes hier en daar, geen spelletjes samen, nooit meer samen struinen door de stad.

En met jou komt ook het gemis van oma ineens naar boven. Mijn roots, mijn veiligheid, het lijkt allemaal weg. Wat vroeger zo fijn was, alles wat altijd als stabiele factor in mijn leven was, de lieve en zorgzame mensen en fijne herinneringen aan vroeger. Ze maken nu pijnlijk duidelijk dat dat er allemaal niet meer is. Zelfs het antwoord op de vragen over hoe ík vroeger was.

Alles is niet meer.

En ik vraag me af hoe nu verder, ik weet het nog niet, mamma. Het lijkt een modus van negeren en doorgaan, maar als ik dit zo schrijf en echt de tijd neem om aan je te denken, voel ik zo immens veel verdriet. Hoe ik dat de baas word, anders dan gewoon maar door te gaan, ik weet het niet. Ik denk dat het moet slijten, accepteren dat het leven invulling krijgt zonder jou. Maar liefst zou ik zeggen, dit wil ik niet en kan ik niet. Er zijn té veel dingen die pijn doen. Té vaak word ik geconfronteerd met het gemis van jou. En dat gemis zal blijven in alles wat de komende jaren op m’n pad komt. Alles waar ik jou in had willen meenemen, jou had willen vragen, wat ik jou zo verschrikkelijk had gegund..

Het wordt een eenzaam gevecht tegen het gemis. Want niemand begrijpt hoe het echt voor mij voelt. Niemand begrijpt hoe jij er écht altijd voor mij was, hoe zorgzaam, lief en betrokken. En hoe immens groot de leegte is die jij achter liet. En juist jij zou degene zijn geweest die me hier doorheen had gesleept, maar juist jij bent er niet. Ik gun m’n verdriet nog een beetje meer tijd en dan moet ik door. Hoe dan ook. Zodat ik hopelijk in een volgende brief kan vertellen dat het ietsje beter met me gaat 🙂

Leef met de dag, zou je gezegd hebben. Kijk niet te ver vooruit. Leef in het hier en nu. Maar als het kan, geef je me dan een teken, mamma? Wanneer en waar dan ook? Want ik zei het al vaker, maar ik mis je zo…

Alles liefs,

Desirée