Schoolfotodagstress: kapsels, kleren en kindergedoe

Deze week was het weer zover, de fotograaf kwam op school. En dat is me altijd wat. De eerste jaren dat onze jongens op de crèche/school zaten maakte ik me er niet zo druk om, of was ik dusdanig druk met andere dingen dat het hele gebeuren rondom die schoolfoto’s me niet zoveel deed. Jelle kreeg als we eraan dachten nog snel even een klodder gel in z’n haren voor het naar school gaan, maar bij Mees was er destijds toch geen beginnen aan met zijn kapsel. Hij was bang voor de kapper.

Tot het moment waarop je enkele weken later, op een onverwacht moment, de eerste foto’s terug krijgt en denkt “hmm, dat had ook anders gekund”. Zo stond Mees een van de eerste jaren met alleen sokken aan op de foto, want blijkbaar was het stressniveau bij de crèche dusdanig hoog, dat er geen tijd was voor zijn schoenen. Ook had hij een poloshirtje met horizontale streepjes aan en was de omvang van z’n buikje nog nét iets te groot vanwege het babyvet, waardoor hij op het bankje naast zijn broer, eruit zag als een klein directeurtje…

Het jaar erna waren het de schoenen. Blijkbaar dacht ik “die schoenen komen toch niet op zo’n portretfoto”, maar de foto’s van tegenwoordig zijn vaak creatief geposeerde foto’s, waar de kids staand of zittend volledig in beeld komen, ínclusief de schoenen. En nou net die, zagen er dat jaar niet zo best meer uit. Achteraf bleken die schoenen nog niet eens het ergste van alles, blijkbaar had Mees überhaupt niet op de foto gewild. Ze besloten één van zijn vriendjes naast hem op het bankje te zetten, die ze er bij de bewerking vervolgens vanaf hebben geknipt.

Inmiddels hebben we al meerdere keren te maken gehad met die beruchte schoolfotodag. Zorgen dat je op tijd nieuwe kleren in huis hebt en zorgen dat ze op tijd bij de kapper geweest zijn (tip: gebruik haarlak, want voordat je op school komt is de gel eruit). Hopen dát ze de kleren aan willen die jij bedacht hebt en hopen dat het de bewuste ochtend niet regent, want dan is er met dat kapsel al helemaal geen beginnen aan en hopen dat één van beide niet net die gekke lach gebruikt die ze zichzelf aangeleerd hebben. Je bent er niet bij op het moment suprème, wat resulteert in een grote verrassing bij het zien van de foto’s.

Dan heb je nog de logistieke uitdaging dat kind 1 op dag één op de foto gaat, kind 2 op dag twee en ze op één van beide dagen samen erop moeten. En vergeet de sociale druk niet, want de schoolfoto blijkt – naast de eerste schooldag van het jaar – hét moment om op sociale media te pronken met de leukste foto’s van je kids. En dan baal je, als die van jou net niet zo mooi gelukt zijn als de foto’s van die andere kids bij diezelfde fotograaf. Als die andere kinderen nét wat beter qua kleding op elkaar afgestemd zijn en die andere kinderen niet net op dat moment een tand eruit hebben of een eigen wil hadden wat ze aan wilden die ochtend.

Uiteindelijk doe je natuurlijk helemaal niet zoveel meer met die foto’s dan ze in vriendenboekjes plakken en een exemplaar aan de opa’s en oma geven. Je hebt immers het hele jaar door de kans om prima foto’s te maken. Dus waarom al dat gedoe voor die ene perfecte foto?

Ik doe er niet meer aan mee.

Zo had ik dit jaar wél op tijd de kapper ingepland en kregen de mannen de bewuste ochtend een klodder gel in hun haar, maar daar bleef het bij. Gewone zomerse kleren, zolang het geen voetbaltenue was. Geen neon kleuren, dat lukte ook aardig, want dat was de tip van de fotograaf. Jelle met een tand minder en Mees met een zongebruinde toet. Dit jaar geen foto samen, want dat was net op de dag dat het buiten 34 graden en prima zwemweer was, dus lieten we de fotograaf voor wat het was en kozen we voor het zwembad. Ik vond het prima.

Resultaat: geen stress, wel twee leuke foto’s voor in een fotoboek dat er ooit vast nog eens komen gaat. Maar dat is voer voor weer een heel ander verhaal. Zo ging het dit jaar, volgend jaar zien we het wel weer.