Herinneringen in een kist vol gemis

De jongens zijn weer naar school, zelf heb ik nog twee weken sabbatical. Vandaag besloot ik te doen waar ik al een tijd lang soort van naar uit keek en tegelijkertijd tegenop zag. Ik dook op zolder in wat dozen met spullen van vroeger, waar in het handschrift van papa op geschreven staat: “schoolspullen Desirée”. Dozen waar ik eerder niet zoveel aandacht voor had, omdat ik wel zo ongeveer wist wat erin zat. Dozen waarvan ik dacht, die komen later wel een keer. Dat ‘later’ was blijkbaar nu, want nu ben ik op zoek naar vroeger. Op zoek naar dat wat over is, na alles wat ik verloren ben. Behalve m’n ouderlijk huis, waar papa nu nog woont en waar ik heerlijk kan rondsnuffelen tussen de spulletjes van mama op de kamer van zuslief, voelt het alsof er niet zoveel meer is. Alsof, met het verlies van mama en zuslief, een heel verleden verloren is gegaan. Gezamenlijke herinneringen, verhalen over hoe ik vroeger was als kind, antwoorden op vragen die ik heb nu mijn eigen kinderen groot worden. Fijne herinneringen die er waren zijn verloren, omdat herinneringen veranderen in weemoed, als de hoofdrolspelers uit die herinneringen ineens bij je wegvallen. Vanaf dat moment doen herinneringen je ineens sterk terug verlangen naar de tijd waarin die fijne herinneringen realiteit waren. Omdat ze je juist doen beseffen dat er toen zoveel was, wat er nu niet meer is.

Natuurlijk is niet alles verloren gegaan, want papa is er nog en er is veel fijne familie, die ook wel eens iets mee kregen over hoe ik was in mijn kindertijd. Maar ergens weet ik, dat mama nog zoveel meer over mij wist dan al die mensen bij elkaar en dat ik mijn herinneringen nooit meer zal kunnen delen met hoe zuslief ze vanuit haar perspectief beleefd heeft. 

Gelukkig zijn de dozen er nog

Maar gelukkig zijn die dozen er dus nog. Mama bewaarde blijkbaar veel van de spullen, waarvan ik op dat moment dacht dat ze niet zo bijzonder waren. Met welke gedachte ze dat deed weet ik niet, stiekem of in overleg, maar ik ben blij dát ze het deed. Natuurlijk kende ik die dozen op onze zolder wel en doe ik nu hetzelfde voor mijn eigen kinderen: twee grote dozen vol met werkjes, die zich steeds verder vullen naarmate de jongens ouder worden. Ook voor mijzelf is er gelukkig meer bewaard gebleven dan ik dacht. Van knutselwerkjes tot werkboekjes, opstellen, tekenschriften, tafeldiploma’s, schoolagenda’s en zelfs m’n examens. En natuurlijk ook de dingen die mama voor me maakte toen ik klein was: een babyboek waar ik geen weet meer van had, een voelboekje van vilt, een geknutseld fotomultomapje die ik kreeg toen ik 3 jaar oud werd met daarin zelfs knipsels van m’n favoriete speelgoed en een gebreid poppetje. Dit alles heeft zoveel meer waarde, nu mama er niet meer is. 

Ook is er een doos met spullen die ikzelf bewaarde, zoals m’n favoriete vulpen, het onderhoudsboekje van m’n eerste auto, oude paspoorten, honderden brieven die ik vroeger met vriendinnen schreef, cassettebandjes, mijn postzegelverzameling en een handafdruk van de kleuterschool. Maar ook oude lepeltjes van m’n geliefde oma, spullen van m’n trouwerij, foto’s van vroegere vrienden, vele geknutselde foto-albums van vroegere vakanties, het dagboek van toen ik na m’n scheiding in m’n eentje op reis naar Australië ging en een mooi gedicht dat ik schreef, toen ik na die tijd moeilijke eindelijk een huisje voor mezelf gevonden had in de mooie stad Amsterdam.

Een nieuw begin

Een lange weg,
een periode vol verdriet,
een stap gehuld in twijfels
vergeten lukt me niet.

Een nieuwe start
een moeilijk begin,
een hoofd vol gedachtes
en daar middenin.

Een zomer tegemoet
een plek voor mij alleen,
in het prachtige Amsterdam
een stad voor iedereen.

Opnieuw beginnen,
hoe moeilijk dat ook is,
tijd voor een toekomst,
plaats geven aan het gemis.

Juni, 2011

Dierbare herinneringen in een kist

Logischerwijs brengen de dozen op zolder ook veel herinneringen naar boven. Hoewel het slechts dozen vol papier en wat oude spullen zijn, geven ze antwoord op sommige vragen, herinneren ze me aan wie en hoe ik was als kind en hoe zorgzaam mama voor mij als moeder was. Tegelijkertijd maken diezelfde herinneringen me keihard duidelijk dat ik gaandeweg al zoveel verloren ben. Dat ik al zo vaak met een groot verlies te maken had, mezelf bijeen heb moeten rapen en door heb moeten gaan. Al zoveel achter me heb moeten laten. Huizen die een thuis waren, plekken die vertrouwd waren en mensen die me lief waren. Van vriendengroepen tot collega’s, (schoon)familie en meest belangrijk nog, m’n eigen familie. De één kom ik zo nu en dan in een toevallige ontmoeting nog eens tegen of volg ik slechts nog via de sociale media, de ander zal ik helaas nooit meer zien..

Ik ervaarde een soort van opluchting, toen ik vanmorgen zag dat al deze spullen er nog wél zijn, veel meer nog dan ik verwacht had. Misschien is dat ook wel de reden dat ik nu zo slecht ben in het weggooien van prullaria van vroeger, waar ik met zekerheid nooit meer iets zinnigs mee zal doen. Aan alles kleeft een herinnering, bang om die kwijt te raken. Gelukkig kocht ik een tijd geleden een mooie houten kist, eenzelfde kist als die ik aan mijn neefje en nichtje gaf toen zuslief overleed. Een kist bedoeld voor spulletjes en herinneringen, een kist om datgeen te koesteren wat me écht dierbaar is: de lepeltjes van oma, sieraden van mama, handgeschreven kaartjes die ik van zuslief en mama kreeg en een brief die ik aan oma schreef. Zo zal deze kist zich steeds verder vullen met dierbare spulletjes die ik bij elkaar verzamel, omdat ik inmiddels wel weet dat herinneringen aan vroeger zo kostbaar zijn. Omdat ik hoop dat de ooit zo fijne herinneringen aan vroeger op een dag weer fijne herinneringen zijn, de storm in m’n hoofd doen kalmeren en ik mijn verleden weer stukje bij beetje kan opbouwen tot iets moois.

Vandaag was alvast de eerste stap.