De leidster van de crèche vroeg aan Jelle of hij ook een huisdier heeft. Een kat, een hond, of misschien een konijn? "Ik heb een broertje", zei Jelle.

Het is voor iedereen even wennen

Na toch de nodige zorgen, was het zover vanmorgen: Mees ging voor het eerst een paar uurtjes wennen op de crèche. Hoewel ik bij voorbaat al medelijden had met de leidsters, gezien het onrustige karakter van Mees, was die gebeurtenis an sich nog niet zo spannend. Het is immers de tweede, waarbij het 'loslaten' een... Lees verder →

Het is 12 uur. Mees slaapt eindelijk. Ik ga maar eens ontbijten, naar de wc en een wasje draaien. Hoe tijd hebben voor simpele dingen je dag tot een feestje kunnen maken.

Wat als het allemaal even níet meer gaat?

Het lijkt allemaal zo mooi, een baby. Die befaamde 'roze wolk', heerlijk een paar maandjes vrij tijdens je verlof, oneindig veel knuffelen, zoiets moois als borstvoeding geven, de vele kaartjes en cadeau's, genieten van de kleine handjes en teentjes, de eerste lach en elke willekeurige ontwikkeling die je baby doormaakt. In bad doen, flesje geven... Lees verder →

Een Ode aan Opa

Sommige mensen hebben de gave om oud te worden, heel oud. Zoals mijn opa, die dit jaar 96 werd. Ik kan alleen maar hopen dat ik iets van die genen bij me draag en net zo gezond oud mag worden als hem. Opa, een prachtmens. Al sinds ik klein ben, kom ik graag bij Opa... Lees verder →

Nu het gezinsleven serieus wordt…

Het is maandagochtend 19 november. Over 3 dagen ben ik uitgerekend, maar ik denk zomaar dat ik die datum wel eens niet zou kunnen halen. Na een nacht met onverklaarbaar vochtige dekens, heb ik het vermoeden dat m'n vliezen opnieuw zijn ingescheurd, zonder enig vervolgteken in de vorm van weeën. Het scenario waar ik zo bang... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑