Kletspraat voor het slapen gaan

Al lange tijd is het onrustig bij ons in huis. Er gebeuren dingen in en rondom ons gezin, waar we als ouders weinig grip op hebben. Het houdt ons bezig, heeft met regelmaat impact op onze eigen gemoedstoestand en daarmee ook steeds meer op het gedrag en de emoties van de kinderen. Er is hulp, we praten erover, maar steeds vaker krijgen we ook de reactie ‘niet weer een gesprek’.

100.000 vragen voor het slapengaan

Slapen is bij onze oudste sowieso sinds jongs af aan al problematisch. Zijn hyperactieve karakter zorgde er zeker tot een jaar of 2 geleden voor dat hij vaak tot laat wakker lag, meestal nog honderdduizend vragen had en moeilijk in slaap kon komen. Er waren periodes waarin hij zeker 10 keer op een avond vanuit zijn kamer riep, omdat er weer een onbeantwoorde vraag in zijn hoofd rondzwierf. Ik gaf hem destijds een boekje en een pen, om de vragen op te schrijven voor de volgende dag, maar meestal bleef dat erbij want roepen vond hij toch makkelijker. Inmiddels leest hij graag voor het slapengaan en valt hij (daardoor?) ook makkelijker in slaap.

Logeren bij papa en mama

In diezelfde periode kregen we vanuit de kinderfysio het advies om hem een periode naast ons op de kamer te laten slapen. Dat leek niet ideaal, maar met een extra matras onder ons bed, was dat elke avond zo gepiept en hadden wij er doorgaans weinig last van. Om eerlijk te zijn, vond ik het vooral gezellig en fijn om hem de liefde en geborgenheid te kunnen bieden, die naar mijn gevoel overdag nog wel eens tekort schoot.

Kletspraat voor het slapen gaan

Inmiddels zitten we in een fase, waarbij ik merk dat er teveel gedachtes en emoties zijn die met name onze oudste dwars zitten, maar ook onze jongste de behoefte krijgt aan een uitlaatklep. Ze worden al lange tijd steeds aanhankelijker, hebben niet altijd meer zin in school en de emoties zitten vaak hoog. Erover praten wordt steeds moelijker, maar gelukkig kwam ik ergens op de sociale media ‘Kletspraat‘ tegen. Een dagboek voor kinderen, waarmee je elke avond even samen de dag kunt doornemen en zij hun hoofd kunnen leegmaken.

Zodoende hebben beide jongens nu een dagboek naast hun bed. Als ik het vergeet zegt Mees, “Mama, we moeten de kletspraat nog doen” en zou hij het liefst nog 10 pagina’s extra willen invullen op een dag. Jelle vult het dagboek liefst zelf in, waarna ik er samen met hem nog even naar kijk. Het blijkt een topidee, want naast het gegeven dat de jongens het leuk vinden om de vragen te beantwoorden, geven hun antwoorden mij stiekem ook haakjes om toch nog even het gesprek met ze aan te gaan. Even mopperen over wat het stomste was van de dag die achter ze ligt, uitleggen waarom ze de dag 2 of juist 5 sterren geven, maar vooral ook de vraag “Heb je zin in morgen?” is fijn om elke dag even te kunnen stellen. Zo weten we inmiddels dat Jelle vooral op maandag, dinsdag en woensdag geen zin heeft in school en Mees de BSO stom vindt omdat hij op die dagen te ver bij ons vandaan is. Arme drommel.

Gelukkig is er na deel 1 nog een deel 2 en 3, want met een maand of 3 is het dagboek wel vol. Er is een Duoklets, die ik samen met de jongens kan invullen, een Vakantieklets voor komende zomer onderweg en nog veel meer.

Voorlopig zijn wij nog niet uitgekletst!