Trip down Memory Lane

Er zijn plekken op de wereld die als thuis voelen. Apeldoorn, Amsterdam, Leimuiden uiteraard, maar ook Les Deux Alpes – een skidorp in de Franse Alpen – is er één van. Zo’n 25 jaar geleden verbleef ik daar 5 maanden, tijdens een stageperiode van mijn MBO-opleiding. Een ander “thuis” is het Franse surfdorp Lacanau Océan, waar ik precies 30 jaar geleden met papa, mama en zuslief kampeerde, maar ook precies 10 jaar geleden met vriendlief en dit jaar weer met ons gezin.

Tegelijkertijd zorgen sommige plekken op de wereld er ook voor dat ik sommige mensen meer mis dan andere. Vaak op een plek waar het als thuis voelt, omdat thuis de plek is waar een zus en een mama horen te zijn. Deze zomer, tijdens onze kampeervakantie in Lacanau Océan, ervaarde ik dit opnieuw. Eén van mijn meest geliefde badplaatsen aan de Franse kust. Mama hield van kamperen én van Frankrijk, ze volgde Franse les en praatte daarmee een aardig woordje over de grens. We kampeerden vroeger altijd in Frankrijk, het ene jaar in de bergen (omdat zuslief van de bergen hield) en het andere jaar aan zee (omdat ik van de zee hield). Een groot geschenk, als ik erop terug kijk.

Onze vakantie in Lacanau is er één waar ik bovengemiddeld veel herinneringen aan heb. Misschien wel alleen vanwege de foto’s die mama zorgvuldig in mapjes – gesorteerd op jaartal – bewaarde (naar mijn gevoel komen veel herinneringen aan vroeger vooral vanwege foto’s), maar misschien ook omdat het echt een fijne vakantie was. Windsurfen met papa op Lac de Lacanau, het meer waar de camping aan lag. Elke ochtend verse broodjes halen bij de bakker, net zo vaak totdat zuslief en ik alleen durfden te gaan met een handjevol Franse Franken. Zeker eens per week stond ik samen met mama in een ouderwetse, krappe en bloedhete telefooncel bij de receptie om oma te bellen, toen nog met een buitenlandse belkaart met beperkt beltegoed. En windmolentjes maken met papa in de voortent, van lege waterflessen en gekleurd klustape, want klusspullen had mijn vader altijd wel mee.

Tien jaar geleden

In juli 2015 – precies 10 jaar geleden – vertrok ik met vriendlief voor een eerste kampeervakantie samen naar Lacanau Océan, omdat ik hem deze fijne plek zo graag wilde laten zien. In mijn chatgesprekken met mama, lees ik dat we vooral graag die kant op wilden om wijntjes uit Bordeaux te proeven, te fietsen en hopelijk te gaan kitesurfen bij voldoende wind. Mama had zoals altijd haar wijze woorden paraat en zei “Neem het zoals het komt. Kun je kiten, prachtig! Zo niet, doe je andere leuke dingen”, “Relax, niet teveel focussen op één ding” en “Geniet van prachtige zonnige dagen en zonsondergangen”, want blijkbaar bleven we vroeger vaak tot zonsondergang aan zee.

Precies 30 jaar later

Dit jaar zijn we weer hier in Lacanau Océan, nu samen met de kids. Precies 30 jaar later, want de foto’s van vroeger die ik terugvond bij papa en mama thuis, stammen uit het jaar 1995. Ongetwijfeld werd ik tijdens die vakantie 14 jaar, zoals ik bijna jaarlijks op vakantie jarig ben. Zo werd ik eerder deze week 44 jaar, tijdens ons verblijf hier op de camping, wat tegelijkertijd de leeftijd is die zuslief nooit bereikt heeft…

Inmiddels zijn we ruim een week hier en ruim een week gonst mama de hele dag door m’n hoofd. Ik heb inmiddels ervaren dat herinneringen fijn zijn, zolang de mensen uit die herinneringen er nog zijn. Nu mama en zuslief er niet meer zijn, doen herinneringen vooral pijn. Doen ze je beseffen hoe fijn het toen was en hoe anders nu, nu er teveel uit die mooie herinneringen van vroeger ontbreekt.

Nu weer hier toch zijn, probeer ik zo dicht mogelijk bij die herinneringen te komen. We fietsten naar Camping Le Tedey, de (volgens mijn moeder veel te dure) camping waar we 30 jaar geleden kampeerden. Behalve de naam en de ligging aan het meer, herken ik hier vooral veel niet. We gingen naar de Dune du Pilat, de hoogste zandduin van Europa, waar ik mijn kids hetzelfde plezier gun als mijn ouders mij en mijn zus destijds. Ik zocht naar de herkenning uit de foto’s van toen en groef diep in mijn geheugen of de herinneringen van de foto’s misschien ook échte herinneringen zijn.

Terug in Lacanau Océan geniet ik van de geur van de naaldbomen, zoek ik de strandopgang van toen, deel ik mijn herinneringen aan het bodyboarden in de hoge golven met mijn eigen kids, zandkastelen bouwen en het grote verschil tussen eb en vloed.

Oude en nieuwe herinneringen

Hoewel deze Trip down Memory Lane voor mij persoonlijk in het teken stond van gemis en een zoektocht naar oude herinneringen, heeft deze vakantie vooral ook gezorgd voor nieuwe herinneringen. Zo zal deze thuishaven in elk geval voor altijd een fijne plek blijven, om naar terug te keren zodra het weer eens mogelijk is.