De meisjes bij het zwembad

Stil op een handdoek lag ik te kijken naar de meisjes bij het zwembad. Twee meisjes van een jaar of 3 en 4 met hun moeder op het gras. Er was een opblaasbal en er was wind. Ik kende de meisjes niet, maar het tafereel trok m’n aandacht.

De mama gooide de bal en de meisjes renden er vrolijk achteraan. Terwijl het ene meisje sowieso harder liep omdat ze ouder was en het andere meisje amper kon rennen in het gras en keer op keer het nakijken had, was er geen gedoe. Geen woorden bij plotselinge botsingen, gewoon gezellig twee zusjes samen met de bal. Mama zei, “leg de bal maar op het gras, dan gaat hij vanzelf wel rollen”. De wind was even weg, dus het duurde een poosje. Het meisje ging erbij zitten, met de beentjes over elkaar in kleermakerszit. Het duurde lang totdat er weer een windvlaag kwam, dus begon ze grassprietjes te plukken. Zo zat ze daar, geduldig te wachten op de wind.

Er kwam nog een meisje bij, eentje van Jelle zijn leeftijd, een jaar of 8. Ze pakte haar handdoek uit haar tas en legde die netjes in het gras, kleedde zich uit en ging rustig naast het rustige tafereel van meisjes zitten. Ze praatten wat, aten zonder woorden een paar chipjes en zelfs het kleinste meisje van 3 deed rustig aan dit tafereel mee. Zichzelf opgerold in haar eigen handdoek zat ze rustig naast haar moeder op het gras.

Het waren niet de enigen, ik zag er zeker nog een stuk of 8 van die meisjes. Een beetje ouder, maar net zo rustig. Een gezin met drie kleine meisjes van een jaar of 3 tot 5, die zichzelf wonderbaarlijk genoeg zélf zorgvuldig insmeerden met zonnebrand. Een toevalstreffer was het dus allerminst, wat ik zag bij die meisjes in het zwembad.

Jongens, wat een contrast…

Zelf lag ik daar alleen, want mijn jongens gaan het allerliefste de hort op. Zijn de hele middag ín het zwembad, rennen heen en weer en komen af en toe even vluchtig en vaak luidruchtig langs. Zitten dan het liefst óp mijn schoot, ze zitten altijd allerliefst óp mijn schoot. Lekker draaien, wiebelen en vooral niet stil zitten. Met bottige billen en natte zwembroeken. Praten, praten, liefst met enig volume en liefst zijn ze het niet met elkaar eens. Lekker dwars doen, fijn zo’n eigen mening. Niet zomaar meewerken als mama het vraagt, vooral niet je eigen spullen dragen en liefst ook wachten tot mama iets een keer of 5 gevraagd heeft, voordat ze in actie komen.

Zo gaat het met jongens, althans met mijn jongens. Niks gaat rustig, niks in harmonie, altijd drukte, altijd woorden, altijd strijd. Altijd bezig, altijd willen spelen, altijd in beweging, alles behalve rustig op een handdoekje in het gras. Zoals die meisjes. Een vriendin had het eens over haar dochter met “jongensenergie”. Zo is het dus met jongens en is mijn geval keer twee.

Terug naar de meisjes

Heel anders dan die meisjes bij het zwembad. Die vlak voor vertrek zélf hun kleren aantrokken, spullen in hun eigen tas deden, zélfs dat kleine meisje van 3. Rokje aan, shirtje aan, slippertjes aan, rugzakje op de rug en gaan.

En misschien passen drukke jongens wel veel beter bij mij dan rustige meisjes… Maar toch was het een bijzondere observatie, daar bij het zwembad in het gras.