Vandaag is het 20 april, de verjaardagsdag van zuslief. Ik weet mijn hele leven niet beter dan dat 20 april een feestdag is. Tegelijkertijd is het vandaag Pasen en had het een dubbele feestdag moeten zijn. Zo viel de verjaardag van zuslief wel vaker in het Paasweekend. Kwamen de eerste zonnestralen door, zaten we voor het eerst voorzichtig buiten in de tuin en zochten we elkaar op bij papa en mama thuis. Een fijne tijd met de Paaswake op zaterdagavond in de kerk en mama’s overweldigende paasontbijt.
Zo was 20 april al 43 jaar lang een feestdag, tot de dag waarop het feestvarken zelf ontbrak. Niet omdat ze op vakantie is, niet omdat ze dit jaar geen zin heeft om een feestje te vieren, niet omdat onze band niet sterk genoeg is voor een verjaardagswens, maar simpelweg omdat ze écht niet meer hier is. Dit jaar niet en alle jaren die hierop volgen niet. Geen enkele kans om haar te bereiken via een kaartje, een appje of een belletje. Laat staan een bezoekje, een verjaardagsknuffel en een fijn cadeau. Iets wat mijn leven lang zo gewoon was op 20 april.
En dan voelt de dag die altijd een feestje was ineens als het tegenovergestelde en is er geen logische invulling voor deze Paasverjaardagsdag. En zo zit ik vandaag in tweestrijd, maak ik er júist een mooie dag van, want ik moet verder en verdriet is er al genoeg? Of besteed ik deze dag liever aan haar en mijn verdriet? Ik koos vandaag voor het laatste, want ik merk dat het verdriet er meer is dan ooit. Het gemis wordt groter en de leegte is steeds meer voelbaar, naarmate de tijd verstrijkt.
Je enige zus missen, is niet iets wat draaglijker wordt met de tijd.
Zuslief was een maatje die mij best wel aardig kende en wist wat mij bezighield. Een klankbord met wijze raad. Terwijl ik me kon verwonderen over de dingen waarin zij zo anders was, mis ik des te meer onze gedeelde oorsprong, ons verleden, onze gedeelde zoektocht in het leven. Dat het juist die dingen zijn die ik verloren ben, datgene wat je gemaakt heeft tot wie je bent, maar ook het gegeven dat juist dat de leegte is die niemand ooit invullen zal, maakt dit gemis moeilijker en grootser dan ooit.
Er is niemand met wie ik ooit nog terug kan kijken op dit gedeelde leven, hoe wij onze jeugd ervaarden als kind. Het gekke is ook dat het verlies van zoiets, het verlangen ernaar alleen maar groter maakt. Zuslief was mijn lopende encyclopedie als het gaat om herinneringen aan vroeger die ikzelf niet meer weet. Degene die uit hetzelfde hout gesneden is, die er altijd zou zijn, ook als ik het in het leven even echt niet meer weet. Iemand die mij zorgen gaf en mijn zorgen wegnam, net als mama.
Nu ben ik op zoek naar wie zuslief was voordat ze ziek werd, voor mama ziek werd en overleed. Het leven voor Corona, het toen nog onbezorgde leven zonder dit verdriet. De tijd waarin een poging om nader tot elkaar te komen abrupt ten einde kwam. Een zoektocht naar haar onvoorwaardelijke liefde, haar onvoorwaardelijke vertrouwen, haar onvoorwaardelijke steun.
Onvoorwaardelijk, totdat diegene er niet meer is.
En zo verstrijkt de tijd op deze derde verjaardagsdag zonder de jarige. Is het aan mij om vooruit te kijken en een nieuwe invulling te geven aan deze dag, wat heus op een dag weer beter gaat lukken. Een taartje eten, haar leven vieren, zoals ik dit jaar ook met mama’s verjaardag deed. Zover is het vandaag alleen nog niet, vandaag ben ik samen met het feestvarken zelf, de grote afwezige op deze feestdag.
Zo nam ik het besluit om vandaag alleen te zijn, te wandelen en te verdwalen in de Limburgse heuvels. Zonder route, zonder navigatie, gewoon op gevoel. Een beetje zoals het hele leven voelt op dit moment.
En zo rijd ik straks van Limburg naar huis en zet ik mijn mama-pet weer op. Terug in een leven van alledag, alsof er niets veranderd is. Met Mees die niet eens bewust is van het feit dat ik een zus had en Jelle die zijn eigen weg zoekt in mijn gemis. Terug in een leven waarin mama’s en zussen het gesprek van alle dag zijn en ik met slechts herinneringen, maar gelukkig ook met een beetje extra liefde van en voor de mensen die over zijn, mijn weg vervolg.
Mamma Liefde 
Plaats een reactie