Ik schrijf deze terugblik met een vol hoofd. Een hoofd vol met todo’s voor komend jaar, gedachten over afgelopen jaar, gemis van mensen die er niet meer zijn en het geregel van vakantieactiviteiten en speelvriendjes, tijdens de laatste dagen van deze kerstvakantie.
Zittend aan de keukentafel in het licht van de laatste restjes kerstkaars, tussen offertes en tekeningen van een nieuwe badkamer in wording, huiswerk van de jongens in de vorm van blaadjes vol rekentafels en een (voor)leesbingo die pas halverwege is, besef ik me dat het tijd is voor mijn jaarlijkse terugblik. En eerlijk? Ik denk dat dit ook wel even nodig is. Even omkijken in plaats van alleen maar vooruit plannen.
Want 2024 was het jaar waarin ik… nouja, zo’n beetje alle ballen hoog probeerde te houden. Studeren, werken, sporten, rouwen en het managen van een hectische gezinsagenda. Daarnaast probeerde ik ook nog een leuke partner, vriendin, moeder, dochter, tante, nicht, schoonzus, buurvrouw en collega te zijn. Dat ging vaker niet dan wel goed, voor mijn gevoel. Het was een jaar van vermoeidheid, verdriet, boosheid, radeloosheid en frustraties. Het resultaat? Een zoon van 6 die steeds vaker koppig en opstandig, maar ook nog net zo lief en grappig is, een oneindige voorraad speelvriendjes heeft en ineens prima kan lezen terwijl hij pas in groep 3 zit. Een zoon van 8 die met grote regelmaat een brutale of boze bui heeft, zijn kleine broertje steevast dwars zit en nog steeds zijn weg zoekt in dit leven, maar die we tegelijkertijd steeds beter lijken te begrijpen én langzaam een fanatieke en keigoede voetballer, skiër én schaatser begint te worden. Tot slot resulteerde dit jaar in mensen om mij heen die naar mijn gevoel te weinig aandacht van mij kregen, een volle agenda en een hoofd dat soms zegt: ‘Misschien even dimmen, Desirée’. Het verbaast me dat ik nog steeds geen dag ziek ben geweest.. Gelukkig maar, want daar is helemaal geen tijd voor als je kleine kinderen hebt.
Maar hé, het was ook een heel mooi jaar.
Het was het jaar waarin we met ons vieren een fijne wintersport beleefden met meters verse poedersneeuw, een onvergetelijke middag rodelen en quality time met vriendlief, nu beide jongens op skiles zitten. We maakten een prachtige reis naar de Dolomieten, waar we genoten van de bergen en onze eerste familie huttentocht, en ook nog steeds veel plezier beleefden aan onze oude, maar vertrouwde vouwwagen. We gingen dit jaar een super gezellig weekendje weg met vrienden naar een iets minder gezellig vakantiepark, maar dat mocht de pret niet drukken en we deden een poging tot genieten in een huisje op de Veluwe met onze eigen hottub en sauna, waar we Jelle helaas weer leerden kennen op een manier die we liever niet terug hadden gezien na onze reis in Thailand zo’n 2 jaar terug…
Het was het jaar van uitjes, want we besloten eindelijk eens een Museumkaart aan te schaffen, nadat ik te vaak een museumbezoekje links had laten liggen de afgelopen tijd. We bezochten Madurodam, NEMO, het Rijksmuseum en het koddige Tegeltjesmuseum in Otterlo. Want tsja, als het “gratis” is, dan ga je wel.. We hadden dit jaar het geluk te kunnen schaatsen op natuurijs, zaten met familie en vrienden in bootjes, gingen met Koningsdag weer naar ons favoriete Amsterdam, bezochten de Linnaeushof, LEGO World, de Apenheul, ontmoeten de échte Freek Vonk en gingen naar het Winter Festival in Amsterdam.
Het was vooral ook het jaar van zorgen om Jelle, van oneindig veel gesprekken met school en allerhande hulpverleners. Een jaar van veelvuldig aan de bel trekken en hopen op bereidheid tot meedenken. Van boosheid, frustratie en onmacht, bij zowel de meester, onszelf als Jelle zelf. Van oneindig veel gesprekken met Jelle en over Jelle, maar ook het jaar van steeds meer inzichten en begrip waarom het gaat zoals het gaat en hoe het stapje voor stapje langzaam een beetje beter gaat.
Toch ben ik ook wel een beetje trots over 2024.
Uiteraard ben ik trots op mijn drie mannen thuis. Trots op vriendlief die zijn hoofd koel weet te houden, terwijl de werkdruk hem boven het hoofd uit stijgt en zijn vriendin hem het leven niet altijd makkelijk maakt. Trots op kleine Mees, die naast zijn uitdagende jaar in groep 3, voor het eerst op skiles en schaatsles ging, binnen één jaar zijn A én B zwemdiploma haalde, zijn éérste (en tweede) hardloopwedstrijd liep en sinds dit jaar ook écht op grote-jongens-voetbal zit. Trots op Jelle, omdat hij het niet makkelijk heeft, maar toch elke dag opnieuw z’n beste beentje voorzet. Ik ben trots op hoe sociaal de jongens zijn, hoe fijn ze (meestal) samen kunnen spelen en hoe goed ze het beiden doen op school. En ja, ze zijn ook doodvermoeiend, soms brutaal en vaak eigenwijs, laten we wel eerlijk blijven.
Laat ik in deze trots mijzelf niet vergeten, want ik wist dit jaar toch mooi een studie af te ronden met een 9- als eindcijfer, ik behaalde de titel Customer Experience Professional van het jaar 2024, ik verliet mijn fijne manager en maakte tóch de overstap naar een ander team binnen mijn afdeling, ik wist met mijn volleybalteam eindelijk weer de 1e klasse te bereiken, ik beklom 3 keer de Alpe d’Huez, ik finishte in mijn eentje de Fietselfstedentocht, ik maakte mijn debuut op de nationale televisie met Johnny de Mol, ik werd geïnterviewd voor de Linda, kwam op het regionale nieuws in de Noordoostpolder, ik haalde ruim 15 duizend euro op voor het KWF en hield een zeer waardevolle band met mijn mede Alpe d’Huzes Team SBS6-buddies over aan dit avontuur. Tot slot zette ik mij dit jaar vrijwillig in voor de volleybal, de tennis, de schaatsclub, mijn werkgever én de kerk.
Het was niet altijd even makkelijk.
De laatste maanden voel ik steeds vaker dat ik gas terug moet nemen. Hoewel het de afgelopen jaren al flink aanpoten was met alles wat ons overkwam en 2 kleine jongens in huis, voel ik dat de gezinsagenda sinds dit schooljaar hectischer is dan ooit. Nu Mees in groep 3 zit, hebben beide jongens hun eigen agenda met allerhande schoolverplichtingen, dagelijks te regelen speeldates, sportactiviteiten rond etenstijd, verjaardagspartijtjes en andere verplichtingen, wat ze tegelijkertijd nog allemaal niet zelfstandig kunnen regelen. Met daarnaast de nodige afspraken om Jelle de goede weg op te helpen, onze eigen werk- en sportverplichtingen en een vaste oppas die sinds dit schooljaar uitgevallen is, is de puzzel om de agenda rond te krijgen, met regelmaat ingewikkelder dan ooit.
Tegelijkertijd werd ook de zoektocht in een wereld van rouw, gemis en verdriet, er zeker niet eenvoudiger op dit jaar. Het derde jaar zonder mama, het tweede jaar zonder zuslief. Ze zeggen weleens dat het tweede jaar na het overlijden van een dierbare nog zwaarder is dan het eerste. Dat kan ik beamen, tot twee keer toe. Het eerste jaar was overleven, letterlijk. Vanaf nu moet ik leren leven zonder een mama en zonder een zus. En dat is keihard werken. Niet gek dat de energie er iets vaker niet dan wel was dit jaar. Nogmaals sorry aan diegenen die daar opnieuw de dupe van waren, in het bijzonder mijn mannen thuis..
Op naar een nieuw jaar, een beter 2025.
Voor 2025 hoop ik op rust. Meer vanzelf. Dat er minder geschreeuwd wordt in huis, minder schermtijd (voor de jongens én voor mijzelf), meer quality tijd met vriendlief, en dat de dagen (en mijn hoofd) iets minder vol voelen. Een iets strakker lichaam voor de aanstaande zomer aan de Franse kust, een nieuwe badkamer en meer nieuwe dingen in huis, en een nieuwe stap in mijn zoektocht van gemis. Want ja, dit jaar ga ik écht op retraite. Naar Terschelling, want dat was de plek waar zuslief haar rust vond..
En nu? Nu zet ik mijn schermen uit voor een theetje met vriendlief, en daarna naar bed. Morgen halen we alles uit de allerlaatse vakantiedag en of we dat huiswerk af gaan krijgen, dat zien we morgen wel. Ook zonder (lees)bingo en met wat minder keersommen komen de jongens er in 2025 wel. Dit jaar afsluiten doe ik, nu ik zo terugblik, sowieso met een hart vol trots.
Mamma Liefde 
Plaats een reactie