Vandaag zijn we precies even oud

Op 6 september 2022 was zuslief precies 43 jaar en 139 dagen oud toen ze overleed. Vandaag, op 14 december 2024, ben ik precies even oud als mijn lieve grote zus. Het is niet te bevatten en niet voor te stellen hoe dat vandaag op deze leeftijd voor haar moest zijn. Zo jong en zo vol in het leven, vandaag pas ongeveer halverwege. Ziek worden, hoop houden, de toekomstplannen inkorten en dan ineens is alles voorbij.

Dat we vandaag even oud zijn, betekent ook dat ik na vandaag ouder wordt dan zij ooit geweest is. Geen vanzelfsprekendheid, als je je leven lang het ‘kleine zusje’ bent geweest. De kans om ouder te worden dan je grote zus zijn zorgen voor later, niet nu we pas 43 jaar en 139 dagen oud zijn. Toch voelt het vandaag alsof zij op haar dag van overlijden ouder was dan ik vandaag ben. Veel wijzer en veel beter begreep wat het leven van haar vroeg. Alsof zij gaandeweg veel beter dan ik geleerd had hoe daarmee om te gaan. Wijze lessen die ik op een dag als vandaag graag van haar geleerd had, want het leven daagt me uit en ik mis haar wijze raad.

Vandaag voel ik me jong en besef ik me hoe jong zij was, toen ze het leven moest laten gaan. Toen ze haar kinderen moest achterlaten, haar partner en alles wat haar dierbaar was. Ik kan er niet aan wennen, aan de gedachte dat het leven voor mijn eigen zus zo pijnlijk en oneerlijk moest zijn en het je zomaar overkomt. Dat het leven geen minimale houdbaarheidsdatum kent waar je je aan vast kunt houden, geen enkele garantie voor de tijd waarin je mag genieten van datgeen wat je lief is en uitkijken naar de tijd die voor je ligt. Geen garantie dat de een eerder gaat dan de ander en er áltijd genoeg tijd voor afscheid nemen is. Dat afscheid was er bij ons niet.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik me ook ben gaan herkennen in haar. Misschien begrijp ik juist vandaag ook wel meer dan ooit haar worsteling in het leven. Gaan voor je eigen ambitie en geluk en er tegelijkertijd voor je opgroeiende kinderen willen zijn. Zal ik 3,5 dag werken of 2,5, of misschien toch 3? Een baan hebben van betekenis, iets bij kunnen dragen aan deze wereld. Ik kan me het gesprek erover met papa, vlak na het overlijden van mama, nog goed herinneren. Ik vond haar gedachtespinsels altijd moeilijk te begrijpen, maar vandaag begrijp ik haar beter dan ooit. Vandaag zou ik willen dat ik de moed had om dezelfde keuzes te maken als zij, te gaan voor wat écht belangrijk in het leven is, want voor je het weet is het voorbij.

De hechte band die ik zo graag wilde, hadden we nog niet. Toch voel ik me vandaag meer met haar verbonden dan ooit. Tot de dag van vandaag voelde haar aanwezigheid ook echt als die van een grote zus en dat was fijn. Een deel van mijn fundament, een veilige haven, iemand die er hoe dan ook altijd voor me zou zijn. Onvoorwaardelijk, wat er ook gebeurt. Ik vraag me af hoe dit na vandaag en zeker als ik oud(er) ben zal zijn, hoe lang dat fijne en vertrouwde gevoel van nu nog bij me blijft. Hoewel ik verder moet als enig (overgebleven) kind, hoop ik me altijd te kunnen herinneren hoe het voelt om het kleine zusje van iemand te mogen zijn.

Na vandaag moet ik het leven voor ons samen gaan leiden. Kan ik niet langer afkijken hoe zij het op mijn leeftijd deed. Kan ik niet stiekem denken dat ik het wel even beter ga doen tegen die tijd, om er later achter te komen dat ik net zoveel worstel met de uitdagingen in het leven als zij. Na vandaag kan ik niet meer opkijken en terug kijken naar hoe zij het pad voor mij bewandelde, het pad ligt er vanaf vandaag onbewandeld voor mij alleen.

Alles is anders na vandaag, want vandaag zijn we precies even oud…