Licht in het duister

Het was een korte maar intensieve klim met de mountainbike vandaag naar Grotta di Lourdes, vlakbij onze camping in de Italiaanse Dolomieten.

Morgen ben ik jarig, dan begint mijn 43e levensjaar. Zuslief werd niet ouder dan 43 jaar. Elke verjaardag denk ik terug aan mijn laatste verjaardag waar mama bij was. “Hoe oud ben je nou geworden?”, vroeg ze toen we in onze tuin op de picknickbank zaten. Het gegeven dat ze zelfs dat niet meer wist, zei al genoeg, terwijl we toen nog hoop hadden en ze 5 maanden later (pas) overleed. Ik werd die bewuste zomer 39 jaar oud.

Morgen is mijn 2e verjaardag zonder mama én zonder zuslief. Vorig jaar waren we in Thailand, het jaar ervoor in Cannes. Ik geloof dat ik in mijn leven vaker in het buitenland dan in Nederland jarig ben geweest. Van elke verjaardag maakte mama (en papa) een feestje. Roze toiletpapier als slingers aan de voortent, lekkere Franse taartjes, onbekende buren op de camping die op visite kwamen en altijd deden we iets leuks.

Op zoek naar licht in de duisternis

Door naar dit soort plekken te gaan, doe ik een poging te beseffen wat er gaande is, want om eerlijk te zijn ben ik nog steeds soort van verdoofd voor deze realiteit. M’n hoofd weet alles al lang, mijn hart nog lang niet. Ik stop het weg, het is teveel, ik zou niet weten waar te beginnen met dit proces. Het wennen aan het continue en alles overheersende gevoel van gemis.

En zo weet ik ook niet zo goed hoe te beginnen aan het jaar dat voor me ligt. Aan het jaar dat zuslief maar 5 maanden van haar leven mocht beleven, het jaar waarin ik ouder zal worden dan mijn enige grote zus ooit geweest is, maar ik voor altijd haar kleine zusje zal blijven. Het jaar waarin zij alles en iedereen moest loslaten, het jaar waarin ik haar letterlijk moest loslaten, op de dag dat ze stierf.

Naast het ‘gewoon maar doorleven’, wat wel moet als je een gezin om je heen hebt waarvoor je door moet, neem ik me voor om dit jaar op zoek te gaan. Op zoek naar licht in deze duisternis. Op zoek naar wat ik mee wil nemen uit de (slechts) 40 jaren waarin mama en zuslief in mijn leven waren, op zoek naar herinneringen die hopelijk voor altijd bij me blijven, op zoek naar mezelf en de liefde om me heen. Op zoek naar kracht, zoals zuslief zo mooi zei in de laatste dagen voor haar overlijden: “Ik denk dat ik zo sterk ben om dit aan te kunnen”. Ook ik heb geen andere keus dan sterk zijn, alleen heb ik het voorrecht en geluk om nog wel wat langer te mogen blijven leven.

Misschien is dit vandaag, dit eenzame bezoekje aan deze plek, een mooie start. Voor mezelf kiezen en dat doen wat goed voelt. Ik ben immers de enige die deze last moet zien te (ver)dragen en mijn eigen pad moet zien te bewandelen naar verlichting. Zo laat ik hier weer wat tranen achter, heb ik de tijd genomen om weer even dichtbij mijn immense verdriet te zijn en gaat de zon weer een beetje schijnen, precies nu ik dit schrijf.

Stap voor stap, dag voor dag. Hier en nu.

Cara mamma, cara sorella, ti amo ❤️