Vandaag beklom ik opnieuw De Alp. Helaas virtueel en thuis dit keer. In de garage, op de Tacx. Toch was het een memorabele rit, want ineens was de berg bekend terrein, herkende ik de markante plekken op de route waar ik twee weken terug in meer of mindere mate zwoegend langs gekomen was. De start in Boug d’Oisans en de campings aan de voet van de berg, waar ik heb staan wachten om met de auto opgehaald te worden op één van de dagen vóór de Alpe d’HuZes. Om precies te zijn, de dag waarop ik de Col d’Ornon beklom, maar besloot om de beklimming van de Alpe d’Huez tot dé dag te bewaren, want stel je voor dat die tegen zou vallen…
Zelfs virtueel zag ik het kleine trappetje in één van de bochten, waar tijdens het lopen iemand voor ons zei “we kunnen hier afsnijden”, maar niemand die het deed. Ik herkende het kerkje in de Nederlandse bocht 7, waar ik tijdens mijn eerste fietsklim met de hotspot van een aardige vrijwilliger mocht verbinden, omdat mijn Whatsapp vastgelopen was en ik Johnny de Mol probeerde te bereiken. Ik zei “ik moet Johnny een berichtje sturen!” en toevallig had deze vrijwilliger eerder op de dag een selfie met Johnny gemaakt, die hij mij liet zien. De aardige vrijwilliger maakte ook een foto van mij, terwijl ik zei “zeg tegen Johnny als hij hier langs komt, dat ik al langs geweest ben!”. Onwerkelijk, als ik er nu aan terug denk..
Ook virtueel fietste ik langs het grote Alpe d’Huez logo op de grijze muur, waar ik alsmaar een foto van wilde maken, maar steeds niet aan toegekomen ben. Zelfs in deze virtuele klim fietste ik langs één van de vele fotografen langs de route, ook hier dichtbij het asfalt voor de mooiste perspectieven, zittend onder zijn parasol. Ik kwam langs de mooie uitzichtpunten in de bochten met weinig begroeiing, waar we op de heenreis met de auto stopten en door één van die vele fotografen al meteen op de foto werden gezet. Hetzelfde uitzichtpunt waar we tijdens onze eerste klim naar de vele bochten en lichtjes bergafwaarts konden kijken, om te zien hoe ver we lopend al gekomen waren. Ook virtueel reed ik door het leuke dorpje Huez, waar het tijdens de klim altijd even bijkomen was: relatief vlak, even geen bochten en veel gezelligheid en muziek. Wetende dat je al een heel eind op weg bent. Ik kwam langs het bushokje, waar mensen schuilden toen het zo hard regende en ik dacht “zal ik..?”, maar toch besloot om te blijven fietsen en volledig verregend en haast verkleumd stug doortrapte richting de finish. Ik herkende de open vlakte bij de laatste 3 bochten, die typerend zijn voor het einde van deze klim. Met de plek waar onze supporters in het geheim lieve, aanmoedigende teksten op het asfalt geschreven hadden. Zelfs Johnny had ze gezien, zei hij…
Ook virtueel was het vandaag, veel meer dan in het echt, even afzien in de laatste kilometer na de laatste bocht. Als het lijkt dat je er bijna bent, maar weet dat dat niet zo is. Nog even een laatste klim langs de rij met winkeltjes, langs het gezellige terras met bierdrinkende supporters, door de tunnel en dit keer als finish de discotheek. Die ook nu in deze virtuele wereld helaas gesloten was.
Bijkomen van alles wat teveel was
En zo kan ik twee weken na die gevreesde Alpe d’HuZes, misschien wel zeggen dat ik weer een beetje geland ben en was dit een mooie afsluiting van een prachtig avontuur. Vermoeidheid, duizeligheid en emoties die bovengemiddeld hoog zaten in de afgelopen twee weken, terwijl ik een dappere poging deed om het werk weer op te pakken. Of dat alles kwam van de (in)spanningen tijdens de week in Frankrijk, of van alle maanden van voorbereiden die eraan vooraf gingen, dat weet ik niet. Al denk ik toch het laatste, want om heel eerlijk te zijn ben ik ook best een beetje blij dat dit hele circus voorbij is.
Van het haastig zoeken naar misschien wel een van de laatste accommodaties tot het maken en versturen van (de achteraf zeer succesvolle) nieuwjaars-donatiekaarten. Van de onbekende en misschien nog wat vreemd voelende saamhorigheid tijdens de Alpe d’HuZes bijeenkomsten, tot de vele uren intensief trainen op diezelfde Tacx en de liefdevolle wandelingen met de tante en de familie. Van de opname met Johnny de Mol, tot de opname met Omroep Flevoland en het ophalen van onze kleding op het mooie Papendal. Van het zoeken naar shirtsponsors tot het ontvangen van een onverwachte hoeveelheid donaties van alle lieve mensen om ons heen. Van de spanning voor het onbekende tot het plezier om er een week tussenuit te zijn. Van het opnieuw kunnen delen van mijn verhaal tot de onzekerheid of die week daar in Frankrijk wel datgeen zou brengen waar ik op hoopte en waarvan iedereen die er geweest was, zei dat het zo zou zijn. En dan nog die enorme berg waar ik 4 keer omhoog moest, zoals ik mezelf voorgenomen had.
Het was een bijzondere maar intensieve reis dit afgelopen jaar, naast het gewone leven met werk, vrienden, familie en kleine kids. Misschien niet zo gek, dat ik daar even van moest bijkomen.
Als het dan toch anders loopt dan verwacht
En toen was daar dé reis, na maanden van voorbereiden en trainen. Het buddy-project van Talpa zorgde ervoor dat we ook in Frankrijk niet stil zaten. Er ontstonden intensieve Whatsapp conversaties met de 8 mede buddies (ieder gekoppeld aan een eigen BN’er), ik beleefde een nieuwe kennismaking met het media-wereldje en kreeg halverwege de week een mooie set extra SBS6-fietskleding bij het hotel waar Talpa verbleef. Toevallig kwam ook Johnny daar net aanfietsen na een eerste trainingsrondje. In spanning hebben we in de eerst dagen gewacht op onze uitzending bij Omroep Flevoland, mijn “portret” bij Sportzomer en een artikel in de Linda. Dat portret bleek op dat moment een kleine teleurstelling, maar bracht tegelijkertijd een stortvloed aan hartverwarmende reacties en donaties met zich mee, en een onverwacht aandienende allerlaatste opname voor live-televisie om toch míjn verhaal nog te kunnen vertellen. Dat laatste zorgde er echter ook voor dat ik mijn vooraf gestelde doel van 3 keer omhoog fietsen, vermoedelijk niet zou gaan halen.
Het was een uur of 2 toen ik als een verzopen katje boven kwam na mijn 2e klim op de fiets, ik móest eerst ontdooien onder de douche in het appartement. Tijdens het douchen stond ik te rekenen, maar een 3e afdaling én klim zou ik niet meer redden in het resterende tijdsbestek vóór 17 uur, wilde ik een beetje fatsoenlijk en op tijd bij de finish aantreden voor de opname met Johnny voor SBS6. Het leek prima, toen ik er eerder in de week voor gevraagd werd, niet wetende dat ik zó verliefd zou worden op die berg. Dat ik zó zou gaan genieten van de spanning tijdens het afdalen, de opluchting bij het bereiken van het startplein beneden aan de berg, de intensieve maar ultieme beleving tijdens de klim omhoog en de ontlading bij de finish. En dat was wel hetgeen waarvoor ik getraind had, waar ik al zo lang naar uitgekeken had en waar ik op gehoopt had. Mijn enige doel was: kapot gaan op die berg. En of dat al na één klim zou zijn, of dat ik er klaarblijkelijk nog zeker 2 beklimmingen achteraan had kunnen plakken, dat had ik op voorhand absoluut niet kunnen voorspellen. Ik had namelijk een hekel aan de combinatie van fietsen en bergen. Tot nu…
Ik wilde kapot gaan, mijn grenzen opzoeken en doorléven wat vooral zuslief doorleefd heeft. Doorgaan als het eigenlijk echt niet meer kan. De pijn verbijten, niet opgeven, want dat is geen optie. Ik wilde me voor even weer verbonden voelen met mijn allerliefste zuslief, haar kracht voelen en haar kracht meenemen die berg op. ‘Sterk zijn om het aan te kunnen’, zoals zuslief op haar sterfbed zei. Ik wilde het uiterste halen uit mijzelf, de kilometers voorbij voelen kruipen en denken aan wat mama en zuslief in al die jaren voor mij betekend hebben, aan wat ik meeneem in het leven dat nog voor me ligt. Ik had éindelijk de tranen willen laten stromen en tot het uiterste willen gaan om mijzelf keer op keer die berg op te slepen, bocht voor bocht, want niemand heeft het zwaarder gehad dan zij in de laatste weken van haar leven. Ik wilde het zo graag doen, voor mijzelf én voor haar… Maar zo ging het niet.
Blijkbaar was ik toch iets té goed getraind en is er meer voor nodig dan 1 keer wandelen en 2 keer fietsen, om die fysieke grens te bereiken. Al kwam de virtuele klim van vandaag, een versnelling hoger en zonder bergverzet, aardig in de buurt van “afzien”, maar niet op de plek en op de manier zoals ik zo graag gewild had. Dus weet ik 100% zeker dat ik nog eens terug ga naar die berg. Om hem 6 keer te beklimmen, voor zuslief. Misschien niet volgend jaar, danwel het jaar erna.
Was dit het dan?
De appgroep met de 8 mede-buddies is in stand gebleven, want uiteindelijk hebben we elkaar in Frankrijk veel te weinig gesproken, dus komt er gelukkig nog een reünie. Het was wel duidelijk dat iedereen even moest bijkomen van de week, met voor meerderen de vraag: “was dit het dan?”. Een vraag die ook mij zo nu en dan nog bezig houdt.
Wat het in elk geval wél was is een heerlijke week met de oom en tante en ook papa die onverwachts mee ging op reis. Het was fijn om de nodige begeleiding en support bij ons te hebben, die ervoor zorgden dat wij bezig konden zijn met datgeen waar we voor kwamen. We hadden een heerlijk appartement op een top locatie en eigenlijk hadden we alles goed geregeld, zonder enige ervaring met het gebeuren hier op de berg. Het contact met de mede-buddies was intensief (ik denk zelfs iets té intensief om met datgeen bezig te kunnen zijn, waar ik eigenlijk voor kwam), maar leverde ook mooie nieuwe contacten, herkenbare verhalen en gedeelde ervaringen op. Het gebeuren met Johnny fietste overal tussendoor, leidde ook af van datgeen waar ik voor gekomen was, maar was een super mooie ervaring die ik zeker niet had willen missen. Toch jammer dat we elkaar niet tegen gekomen zijn op de berg en écht als buddies samen de finish hebben bereikt..
In plaats van afzien voerde ik mooie gesprekken tijdens mijn klim met de fiets omhoog. Met een man die nog geen jaar geleden zijn vrouw verloren had en nog een man, waar ik het verhaal niet meer van weet. Waar deze fietsers zeiden, ik stop even bij deze bocht, zei ik “prima, ik fiets nog even door”. Één voor één haalde ik de andere fietsers in, werd veel aangesproken vanwege mijn SBS-fietstenue en oneindig vaak aangemoedigd door het naambordje op mijn stuur. Ik at zo nu en dan wat, kneep een natte spons uit op mijn hoofd en fietste door. Ik raakte zelfs met iemand aan de praat die mij van de televisie eerder in de week herkende, toen ik zei dat ik de buddy was van Johnny de Mol.
Dankbaarheid boven alles
Kortom, het was een heerlijke week en een onvergetelijke ervaring. Dankbaar voor alle kleine dingen die we hebben kunnen doen, van het schrijven van kaarsen tot de hartenkreet, van de gekkige maar ook bijzondere bezinningsdienst tot de foto’s van mama en zuslief die we de hele dag met ons mee droegen. Dankbaar voor het mooie spandoek, de bemoedigende woorden op het asfalt en de trouwe aanwezigheid bij de finish van onze supporters. Dankbaar voor de aandacht vanuit Talpa voor onze bijzondere verhalen en de kennismaking met Johnny in het bijzonder. Dankbaar dat ik mijn verhaal nog eens heb mogen vertellen en alle hartverwarmende reacties die het opleverde. Dankbaar dat ik dit avontuur met mijn tante heb mogen aangaan, dankbaar dat mijn altijd zorgzame oom erbij was en dankbaar dat zelfs papa dit met ons alsnog met ons kon beleven. Dankbaar voor de bijna 22.000 euro aan sponsorgeld dat we samen als team opgehaald hebben van bekende én onbekende donateurs, allemaal om 100% bij te dragen aan onderzoek naar deze verschrikkelijke ziekte waar mijn liefste zus veel te jong aan overleed…
Dat ik er niet alles uit heb kunnen halen wat ik gehoopt had, geeft alleen maar meer motivatie om nog één keer vaker en dan echt voor het uiterste te gaan!
Mama & zuslief, je t’aime!
❤
Het portret van Talpa met Johnny de Mol.
De opname met Omroep Flevoland.
Het artikel in de LINDA.
Mijn Alpe d’HuZes pagina: https://www.opgevenisgeenoptie.nl/s/20970/26012
Mamma Liefde 
wow, wat een prachtig verhaal van een zware, bijzondere, emotionele rit, respect!
LikeLike
Een mooi en indrukwekkend verhaal Dees. Het was fijn en helend om dit evenement met elkaar te delen.
Liefs papa.
LikeLike
Mooi Desiree! Het loopt altijd anders dan je van te voren denkt. Maar fijn om over je dankbaarheid te lezen voor alles wat dit avontuur wel gebracht heeft!
Dikke kus! Heinnie
LikeLike