Een lesje ‘omgaan met geld’ op Koningsdag

Koningsdag voelt soms een beetje als oudjaarsdag, iedereen heeft leuke plannen, de lat ligt soms hoog om dat te evenaren. Voor de jongens is het natuurlijk al gauw goed met wat kleedjes, wat spelletjes en een springkussen, waar het aanbod in ons kleine dorp in principe al aan voldoet. Zelf heb ik vaak toch wel de behoefte om op een dag als deze even níet in ons dorp te zijn, dus gingen we ook dit jaar naar Amsterdam.

Ik weet het nog goed, een jaar of twee geleden. Vriendlief was van huis en ik dacht zelf wel even met de kids naar Amsterdam te kunnen. Ik had er immers 20 jaar gewoond, keek niet op tegen een beetje drukte en vond het leuk om ook de jongens in deze ervaring mee te nemen. Mees was toen pas 3 jaar en zat in een buggy, terwijl de 5-jarige Jelle als een ongeleid projectiel rondliep en al snel als klein ukkie tussen de menigte verdween. Sowieso begrepen de jongens de bedoeling van de kleedjes toen nog niet, dat het speelgoed op de kleedjes er niet lag om mee te spelen, maar om te kopen. Maar hoeveel dan en hoe ging ik dat meenemen? Daar had ik even wat minder goed over nagedacht..

Vorig jaar ging het al een beetje beter. We gaven de jongens ieder wat centjes waar ze zelf wat van mochten uitzoeken. Wel had ik nog veel moeite om me niet met alle aankopen te bemoeien, want Transformers hadden we toch wel genoeg en teveel geld uitgeven voor onnodige (en lelijke) prullaria, ben ik over het algemeen ook geen fan van. Toen Jelle voor €5 een heuse step wist te scoren, was mijn dag weer goed. Scheelde mij weer een paar uur speuren op Marktplaats.

Ook dit jaar gingen we weer naar Amsterdam. We hebben inmiddels een vaste route: we parkeren de auto in Nieuw-Sloten of op het Hoofddorpplein en nemen vanaf daar nog enkele haltes met de tram. Vanaf de Amstelveenseweg lopen we zo het Vondelpark in. Dat ritje met de tram is voor de jongens al een heus uitje.

Dit jaar kregen de jongens ieder €15. Hoewel het thuis begon met een strijd wie welke Pikachu-portomonnee mocht gebruiken, verliep het verder gesmeerd. Ik waarschuwde de jongens dat ze het geld maar één keer konden uitgeven en als het geld op was, het ook echt op was. Maar ook dat ze misschien niet bij het eerste het beste kleedje al hun geld moesten uitgeven en beter eerst even rond konden kijken, maar er ook een kans was dat het speelgoed dan weg zou zijn als ze weer terugkwamen. Het was al snel duidelijk dat Mees nog steeds voor de Paw Patrol en transformeerbare autootjes ging en liep zo nu en dan resoluut op zijn doel af. Het ging me best aardig af om geen oordeel te hebben over de prullaria waar hij dolenthousiast over was. Ik weet inmiddels dat Mees nog lange tijd na deze Koningsdag dol enthousiast kan blijven over diezelfde prullaria. Het was wel even wennen dat het afdingen zo nu en dan in het Engels moest, het wordt een steeds internationaler gebeuren daar in Amsterdam, dat maakte het voor Mees soms best een beetje spannend.

Jelle had iets meer moeite om iets leuks te vinden. Ik zei dat het geld desnoods bij thuiskomst in de spaarpot mocht, maar dat wilde hij toch liever niet. Opeens zag hij opnieuw een step, een heuse stuntstep dit keer voor €10. De man van het kleedje hield zijn verkooppraatje, ik zei nog “van een oud vrouwtje geweest zeker ;)” wat de beste meneer niet helemaal begreep, maar Jelle was al om. Nog €5 over dus. Mees vond ondertussen een groot huis van Robocar Poli. Ik weet nog dat ik 2 jaar terug spijt had toen ik bij eenzelfde huis van Brandweerman Sam weggelopen was, dus ik vond het al snel prima. Terwijl het jongetje hem liefst voor €12 verkocht, stond zijn vader erop dat hij maar €6 hoefde te kosten. Zelf had ik er zo €12 voor gegeven, dus werd het €7. Mees sjouwde vol trots rond met de emmer met zelf gescoord speelgoed.

Aangezien Jelle net zo enthousiast over het speelhuis was als Mees, besloot ik een paar honderd meter verderop dat het dan ook wel zo eerlijk zou zijn als ze hem samen betaalden. Dat vond Jelle goed en gaf Mees €3. Zodoende had Mees weer €5 en Jelle nog €2. Mees was inmiddels eigenlijk wel verzadigd en vond het wel best, terwijl Jelle de handdoek in de ring gooide, omdat hij voor €2 toch niets meer zou vinden. Ik zei “als jullie nou samen nog iets zoeken, dan hebben jullie nog €7!” Mees werd niet enthousiast en besloot al zijn geld aan Jelle te geven, die nog een laatste knuffel van €1,50 kocht, daarna was de koek op. Mees wilde vooral naar huis om met zijn nieuwe speelgoed te spelen en zelf waren we klaar met het sjouwen van dat nieuwe speelgoed.

Vandaag vond ik de laatste €3,5 in een van de Pikachu-portomonneetjes. Daar kopen we binnenkort wel een ijsje van 🙂