Ik moest zuslief achterlaten in haar 43e levensjaar

Het is vandaag 20 april, een datum die al mijn leven lang in mijn hersenen gegrift staat als de verjaardagsdag van mijn grote zus. Er zijn veel verjaardagen die ik níet kan onthouden, maar de verjaardagsdag van je eigen zus is een van de weinige dagen die al een leven lang mee gaat en mee zal blijven gaan, wat er ook gebeurd is.

Jouw verjaardag stond altijd gelijk aan het begin van het voorjaar, aan bomen in bloei en de eerste zonestralen in de achtertuin. Als we geluk hadden zaten we met jouw verjaardag voor het eerst buiten, soms aten we van een rijkelijk – door mama verzorgd – Paasontbijt als deze feestdagen samen vielen, of we aten een random verjaardagstaartje. Jij was nooit zo van de grote feestjes, of je wilde wel maar was de organisatie voor jou misschien wel wat teveel, dus vierden we het altijd klein maar fijn.

Je zou dit jaar 45 geworden zijn, misschien vierden we vandaag voor één keer wel een iets groter feestje en zo niet, dan had ik ongetwijfeld stiekem een surprise party voor je georganiseerd. Want mán wat zijn er veel mensen die om jou geven, zagen we op jouw begrafenis.. Vandaag is het 20 – 4 – 2024. Ze noemen zoiets ook wel een “magische datum“, datums waar de getallen op een unieke of interessante manier overeenkomen. Magisch is het vandaag echter allerminst, want jij liefste zus, jij hebt de mooie leeftijd van 45 nooit bereikt, jij werd niet ouder dan 43 jaar.

Je leest wel eens dat het op zo’n verjaardagsdag van een overledene goed is om herinneringen op te halen. Ik zou dan ook graag willen schrijven over wat je in al die jaren voor mij betekend hebt, over wat ik nu zo verschrikkelijk mis, maar ik heb er moeite mee. Mijn hoofd lijkt leeg, ironisch genoeg is dat nou ook net een van de laatste dingen die mama tegen mij zei, voordat zíj overleed.. Liefste zus, ik heb je zo nodig in deze chaos aan gevoelens, in deze machteloze strijd tegen de leegte en het gemis. Een strijd die alleen maar groter lijkt te worden naarmate jullie langer bij me weg zijn. Een oneerlijke strijd die ik nooit ga winnen, waar ik voor altijd de allergrootste verliezer zal zijn..

Ik zou willen schrijven over herinneringen aan ons samen, herinneringen aan vroeger en aan niet zo lang geleden. Maar we zagen elkaar zo veel te weinig en zeiden altijd, dat komt later wel. Als de kinderen groot zijn. Ik weet nog zoveel niet over jou, over de tijd dat we allebei ons eigen leven leidden, jij in Utrecht en ik in Amsterdam. Terwijl jij kleine kinderen had, lag ik in een scheiding, allebei onze eigen zorgen, in compleet andere levensfases, ver weg van elkaar. Maar even zo weinig weet ik van onze jeugd in Apeldoorn, waar jij in mijn veronderstelling altijd braaf thuis je huiswerk deed en ik altijd op pad was, op zoek naar avontuur. We waren zo verschillend. Jij dol op muziek en natuur, ik op sport en avontuur. De laatste jaren hadden we zo nu en dan een zussendag en deden we een poging om elkaar wat beter te leren kennen, maar een activiteit vinden waar we allebei blij van werden, was dan weer niet zo eenvoudig. Een laatste keer deden we een nachtje weg in Brabant, om een asring voor mama uit te zoeken.. Een fijn weekend, maar zo bitter dat nou juist dat een van de laatste nachtjes samen moest zijn.

We hadden allebei vertrouwen in de toekomst die voor ons lag. Er zou ongetwijfeld een hechtere band ontstaan zijn dan we ooit hebben gehad, een toekomst waarin ik jou beter had willen kennen of misschien wel überhaupt had willen leren kennen. Maar die toekomst werd ons niet gegund. Die hechte band waar ik naar smachtte voelde ik even, heel even, toen mama ziek werd en later overleed. Ik dacht dat we zo verschillend waren, maar ik voelde steeds meer overeenkomsten, steeds vaker herkende ik jou in mijn doen en laten. Ik kon bij je terecht met mijn zorgen en verdriet, we waren sterk, we vochten voor mama en voor elkaar. Mama overleed en daar was jij, mijn enige grote zus, mijn wijze raad, mijn steun en toeverlaat.

Dat duurde slechts een paar maanden en toen werd ook jij ziek..

De enige herinneringen díe ik heb zijn die van de laatste maanden. Van de 6e verjaardag van onze Jelle, nog geen maand voordat je overleed, waar jij je zo dapper groot hield voor de pijn. Toen nog niet wetende waar die pijn door veroorzaakt werd. Ik herinner me het moment waarop je me twee weken later belde en zei dat het niet goed was en je niet meer beter werd, ik zakte door de grond. Na het verlies van mama wist ik meer dan ooit wat ik daar bovenop zou gaan verliezen. Het kon niet, het mocht niet, maar het gebeurde toch. Ik herinner me de dag erna bij jullie in de tuin, jij met een half aangegeten boterham voor je, papa en ik geschokt en machteloos op een stoel ernaast. Het was niet te bevatten wat wij als gezin doormaakten en voor jou de gedachte dat jouw leven binnenkort eindig zou zijn. Ik herinner me een week later, dat je niet wilde dat we langs kwamen in het ziekenhuis omdat je zoveel pijn had, maar daar luisterde ik niet naar, ik moest en zou bij je zijn. Het was een (allerlaatste) fijne middag samen. Ik herinner me niet veel later de laatste nacht in datzelfde ziekenhuis, een lange nacht waken aan het voeteneinde van jouw bed, de nacht dat ik je zag wegglijden.

Ik herinner me de volgende ochtend…

En nu is het weer 20 april. De tweede keer pas na die bewuste ochtend. Vandaag is het geen Pasen, laat staan met een uitgebreid verzorgd Paasontbijt van mama. De dag begint met regen, wat misschien wel past bij hoe ik me nu voel. Hopelijk komt er nog een sprankeltje zon vandaag, maar het is te koud om lekker buiten te zitten. Sowieso heb ik moeite met een dag als vandaag. Ik zou willen dat ik al zover was dat ik op mooie herinneringen terug kon kijken, jouw leven op deze dag zou kunnen vieren, in welke vorm dan ook. Ik ben daar nog niet, want het is simpelweg teveel geweest, de afgelopen 3 jaar. Voorlopig doe ik op dagen als deze gewoon wat er op me af komt en wat enigszins oké voelt. Vandaag is dat een lange wandeling maken met onze lieve tante, ter voorbereiding op de Alpe d’HuZes. Een tocht in het teken van jou en een dag lang in gedachten bij jou. Stiekem kijk ik daar zelfs een beetje naar uit… En die herinneringen aan ons, wie weet kan ik je daar een volgend jaar een hoop meer over vertellen.

Allerliefste zus, ik mis je en ik houd zielsveel van je.

Je zusje.

❤