Over precies 100 dagen De Berg op

Het is 27 februari 2024. Vandaag over precies 100 dagen hoop ik aan de start te staan van de Alpe d’HuZes. Daarmee ging vandaag ook soort van officieel mijn trainingsschema van start, al bestond die vandaag uit niet meer dan een volleybaltraining...

Ik stond eerder al eens aan de start van een dergelijk 100-dagen traject, op 2 december 2017 om precies te zijn. Destijds voorafgaand aan mijn deelname aan de marathon van Barcelona, omdat ik met een burnout thuis zat en een doel nodig had om naar toe te kunnen werken. Nu omdat ik in een hele andere situatie zit, die ik toen nooit voorzien had.

Tot een jaar of 3 geleden had ik niet zoveel met goede doelen en evenementen die in het kader daarvan georganiseerd werden. Het was een (te) ver-van-m’n-bed-show en zoals met zoveel dingen geldt, je kunt je er moeilijk een voorstelling van maken totdat je er zelf mee te maken krijgt. Dat gold ook voor de Alpe d’HuZes. Ik had er weleens van gehoord, maar niet meer dan dat. Zo kwam dit evenement een jaar geleden weer voorbij, werd ik er dit keer wél door geraakt en nam ik me voor om er ooit eens aan mee te gaan doen. Dat ‘ooit’ werd snel realiteit toen ik er met een vriend over in gesprek raakte. Zonder enige twijfel besloot ik om ‘m nog dit jaar te gaan fietsen, op 6 juni 2024 om precies te zijn. Ik had op dat moment geen idee wat er allemaal bij zou komen kijken en wat ik me écht op de hals haalde…

Op naar De Berg

Inmiddels zijn we een paar maanden verder en weet ik meer over dit evenement dan ooit tevoren. Is het inmiddels duidelijk dat ik samen met mijn oom en tante in een appartement in Alpe d’Huez zal verblijven en is er nog meer publiek, want ook mijn vader zal kilometers verderop met zijn caravan op een camping verblijven. Inmiddels weet ik ook dat ik De Berg één keer samen met mijn tante ga bewandelen en daarna nog een keer of drie alleen omhoog wil fietsen. Inmiddels hebben we samen bijna 10.000 euro aan donaties opgehaald, een shirt vol sponsoren geregeld en kan ik langzamerhand niet wachten tot het zover is. Al moet er eerst nog even serieus getraind gaan worden…

Ik kijk uit naar de week. Een week van samenzijn en een week van bezinning. Het leven raast maar door, terwijl ik voel dat ik tegelijkertijd een hele andere taak te volbrengen heb: afscheid nemen van een moeder en een zus, want ergens lijkt een gevoel van ongeloof nog steeds te overheersen en stop ik iets weg wat keiharde realiteit is. Ik hoop een weg te vinden in een leven dat niet meer is zoals voorheen, een manier te vinden om het verdriet te kunnen dragen en te verzoenen met het feit dat álles anders is. Hopelijk komt er dan ooit ook eens een tijd waarin het goed voelt om zo nu en dan ook eens terug te kijken.

De Berg beklimmen, afzien en de pijn voelen. Ik wil er allemaal doorheen gaan. Uren lang zwoegen en denken aan wat deze lieve mensen voor mij betekend hebben, wat ik van ze geleerd heb en wat ik mee kan nemen in mijn verdere levenspad. Verdriet delen en verdriet omarmen, troost vinden en troost geven. Verhalen horen en verhalen delen. Stilstaan bij dat wat ik nog wél heb en hoe ik het leven weer een kleintje beetje kan gaan omarmen, want opgeven is geen optie.

Dus kom maar op met die Berg!

Doneren kan nog steeds: https://www.opgevenisgeenoptie.nl/s/20970/26012