Roze is toevallig mijn lievelings

Toen mijn moeder nog leefde kocht ze, als het even kon, elk jaar een nieuw roze armbandje van Pink Ribbon 🎀. Ik weet nog goed dat me dat op een gegeven moment begon op te vallen. Dat ik het bijzonder krachtig vond, maar stiekem ook een beetje gek om mijn moeder met zo’n lief roze zelfgemaakt-ogend armbandje te zien. Ik was in die tijd niet echt bekend met de beweging die Pink Ribbon in gang zette en borstkanker was sowieso een ver-van-mijn-bed-show. Bovendien vond ik ze veel te duur om zomaar even te kopen voor de leuk. Zoals het voelde op dat moment, ik had geen idee.

Het was misschien al het jaar erna waarop ik toch besloot om ook mijn eigen geld eraan te besteden. Als mijn moeder het deed, zou er misschien toch wel een goed doordachte reden achter zitten.. Ik vond het altijd heerlijk om de goede voorbeelden van mijn moeder te volgen. Daarbij is roze mijn lievelings en wellicht vond ik het armbandje van dat betreffende jaar ook gewoon wél mooi om te dragen, ik weet het niet meer. In de jaren die volgden heb ik er nog een paar versleten, want erg lang gaan ze niet mee. Wat prima is, want zo koop je het jaar erna gewoon weer een nieuwe. En hoewel roze mijn lievelings is, ben je zo’n kleur om je pols op een gegeven moment ook wel een beetje beu.

En dan kom je op een dag ineens zelf in aanraking met de verschrikking genaamd ‘borstkanker’. Met de wanhoop en ongeloof dat er echt nog altijd geen medicijn ontdekt is die je met zekerheid weer beter kan maken. Met de genadeloze effecten van deze verschrikkelijke ziekte, van een oneerlijke strijd en een verdomd eenzaam proces. Alle armbandjes die mama en ik ooit gekocht hadden, hebben daar niet genoeg aan bij kunnen dragen. Mijn allerliefste zus overleefde de strijd een jaar geleden niet..

Vandaag was ik bij de drogist om pakketjes op te halen en ineens hingen ze daar weer. Het overviel me een beetje, want ze hebben voor mij nu helaas een hele andere betekenis. Er is geen moeder meer tegen wie ik kan zeggen “goh, heb jij ‘m al?” en dus ook geen zus meer, voor wie de opbrengst van deze armbandjes sowieso veel te laat komt. Áls dat medicijn er ooit komt…

Hoewel elke mogelijke oplossing, elk medicijn en elk wonder, voor deze twee lieve mensen te laat zal komen, twijfelde ik vandaag geen moment om er weer eentje te kopen. Want ook zelf heb ik inmiddels ervaren hoe beangstigend het is om je veel te dicht bij die verschrikkelijke prognose te begeven. Net als zuslief ook míjn borsten samengeperst in een onmogelijk apparaat, alle onzekerheden en spanningen die daarbij komen kijken én een ingreep met een in mijn geval hopelijk blijvend positief resultaat. Het bleef voor mij helaas niet bij alleen dat deel van mijn lichaam, ook de indicatie baarmoederhalskanker kwam vorig jaar angstaanjagend dichtbij. Opnieuw een ingreep, opnieuw de hoop houden dat het daar in de toekomst bij blijft.

Het drukt je met je neus op de feiten dat een lang en gezond leven helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Dat die verschrikkelijke K-ziekte in welke variant dan ook, zomaar je leven in kan komen denderen en het – als je pech hebt – ook zomaar voorbij kan zijn. Mij zul je dus nog veel vaker met zo’n armbandje zien.

Want roze is toevallig ook gewoon mijn lievelings.

❤