Vandaag is het precies 1.000 dagen geleden dat mijn moeder overleed. 1.000 dagen in rouw. 1.000 dagen chaos en een zoektocht in eenzaamheid. Je klampt je vast aan alles en iedereen om je heen, terwijl je weet dat niemand je echt begrijpt, want ook ík had geen idee voordat het mij overkwam. Een ouder verliezen, een moeder én zus in mijn geval. Dat is absurd, dat is niet te bevatten, daar is haast geen weg of vorm van acceptatie in te vinden.
Ik had nooit kunnen vermoeden dat dit wat nu bezig is, zou volgen op dat wat geweest is. Op de maanden waarin mama ziek was, het moment waarop ik haar zou gaan verliezen, ik had geen idee. Zolang we niet wisten wat mama mankeerde, zolang er hoop was, hadden we iets om aan vast te houden en was het oké. Maar zelfs toen we het wel wisten, zelfs toen we hardop uitspraken dat ze de kerst niet zou halen, had ik nog steeds geen idee. Of wel, want ik schreef haar een afscheidsbrief, maar écht bewust met het afscheid bezig zijn, was ik niet. De zorg was uitputtend en ik had geen idee wat me te wachten stond, het leven zónder moeder. Het leven van de afgelopen 1.000 dagen en alle dagen die nog zullen volgen.
Je denkt het wordt zwaar, maar het wordt heeeeeeel zwaar. En het duurt veeeel langer dan ik dacht. Rouw heb je levenslang. Ik probeer ‘leven met verlies’ werkbaar te maken in mijn eigen leven, maar je ontdekt dat rouwen en de dood geen populaire onderwerpen zijn, zeker niet onder jong volwassenen. Niemand praat erover, terwijl er ongemerkt toch veel mensen in eenzelfde schuitje zitten. Al verloor niemand zoveel als ik.. Was het maar anders, want praten is ook een vorm van (samen) verwerken. Maar tegelijkertijd zijn er kleine kinderen, die je beperken om je gedachten de vrije loop te laten gaan, op het moment dat je er behoefte aan hebt. Je moet vluchten van thuis, om uit je moederrol te kunnen stappen en één te kunnen zijn met je verdriet.
Als ik rouw in 3 woorden zou moeten omschrijven, is het: chaos, eenzaamheid en een emotionele rollercoaster. Ik had al een hectisch leven met kleine kinderen, een relatie, sporten en sociale contacten, maar met dit erbij is de hectiek een keer of 3 toegenomen. Rouw is onmacht en rouw is verdriet. Het is intens met pieken en enorme dalen. Iets wat ik in niets anders in mijn leven zo ervaren heb. Het besef dat ik ze nooit meer zie doet pijn.
Tegelijkertijd is het waardevol, omdat je dingen in een heel ander perspectief leert zien. Herinneringen aan vroeger, dat wat mijn moeder me meegegeven heeft en hoe ze was. Ze zijn zoveel waardevoller geworden en ik ben me er zoveel bewuster van dan op het moment dat ze nog leefde. Ze is er fysiek niet meer, maar meer dan ooit in mijn gedachten. Ik koester mijn warme gevoelens, alsof die alle struggles met mama die er ook waren, als sneeuw voor de zon doen verdwijnen. Tegelijkertijd ervaar ik dat die waardevolle momenten en het maken van herinneringen met zuslief juist nog had moeten komen, waar we nét aan begonnen waren vlak na mama’s dood.
Het leven dat overblijft
Op dit moment gaat het leven moeizaam, op alle vlakken. Het is een worsteling om het gemis van mama en zuslief in te passen in m’n leven. Ik word er elke dag mee geconfronteerd en doet steeds meer pijn. Juist die mensen die ik nu zo hard nodig heb, zijn er niet. Ik heb bij veel dingen moeite om het plezier er weer van in te zien. Alles is even minder leuk nu en het leven kabbelt een beetje voort van dag tot dag.
De jongens hebben zichtbaar last van mijn emoties, ik nam een sabbatical wat een averechts effect had, werk dat wegens omstandigheden niet de energie geeft die ik zo hard nodig heb. Ik heb geen energie om iets met de jongens te doen, wat resulteert in dagen lang in huis ronddwalen en de kinderen veel te lang op de schermen, wat vervolgens weer frustraties en een slecht gevoel geeft. Dat het overlijden van zuslief vorige maand precies een jaar geleden was, zorgt ervoor dat het nu steeds harder binnenkomt, naast het gemis van mama wat er al die tijd al was, komt het gemis van zuslief er keihard bovenop.
En dan nog de veranderingen in papa’s huis. Het was zoeken toen mama overleed, naar de vertrouwde gevoelens die ik had bij mijn ouderlijk huis. Wat was er nog van over in de leegte die er heerste? Toen ik mijn vertrouwde gevoel van thuis eindelijk weer een beetje gevonden had, begon papa aan een verbouwing. Weg vertrouwde keuken, waar mama altijd stond. Weg eettafel met onze vaste zitplekken, weg thuis waar mama onderdeel van was, weg alles waar ik zulke fijne herinneringen aan had.
De realiteit is dat het leven doorgaat en voorlopig nog niet persé draaglijker wordt. Ik zal daar toch een weg in moeten vinden, voor mama, voor zuslief. Ik merk dat dat misschien ook het enige is wat helpt: denken aan het gegeven dat zij dit niet zo hadden gewild. Mama was dol op de kinderen, het zou haar veel verdriet doen om mij zo als moeder te moeten zien..
Een einde aan deze 1.000 dagen, ik móet mezelf bij elkaar rapen.
Voor mama.
Mamma Liefde 
Plaats een reactie