De weg naar zelfstandigheid

Het was ergens februari dit jaar, toen zoonlief thuis kwam met de vraag “Mam, mag ik zelfstandigheid?”. Zelfstandigheid? Ik werd een beetje overvallen door dit ingewikkelde woord uit de mond van een 6-jarige en besteedde er niet zoveel aandacht aan. In de weken erna kwam hij nog een keer of 3 met dezelfde vraag, waaruit ik begreep dat het een serieuze aangelegenheid was. “Andere kinderen hebben het ook, mama, die mogen buiten het hek spelen tijdens de BSO”. Ik besloot er maar eens serieus navraag naar te doen, waaruit bleek dat je zoiets als een ‘zelfstandigheidscontract’ kunt afsluiten voor je kind. Een papiertje waarop je kunt vastleggen of jouw kind tijdens BSO-uren zonder toezicht buiten het schoolplein mag spelen, zelf naar de sport op en neer mag of zelfs zelfstandig naar opa en oma of naar huis mag. Afspraken die vaak vastgelegd worden bij kinderen ouder dan 7 jaar.

Maar Jelle wilde het nu.

Nu was Jelle wel toe aan een volgende fase van zelfstandigheid, want hij fietste al wat langer liefst alleen van school naar huis. Omdat ik toch naar school moest om Mees op te halen, kwam het er in die tijd meestal op neer dat wij al fietsend een paar meter afstand van Jelle hielden, waardoor het voor hem in elk geval aanvoelde alsof hij alleen naar huis ging. Sindsdien fietst hij regelmatig zelfstandig naar school of naar huis, alleen of met een vriendje. “Is de achterdeur open?” is vaak de laatste vraag die ik op het schoolplein hoor, voordat hij op z’n gifgroene mountainbike de hoek om gaat.

En dat wil Mees natuurlijk ook.

Niet die gifgroene mountainbike, maar wel alleen van school naar huis. Ook Jelle ziet dat wel zitten zo samen met z’n kleine broertje alleen op pad, maar wij zeker nog niet. Zo liet ik Mees laatst “zelfstandig” naar z’n vriendje fietsen, 3 straten verderop. Zelfstandig in de vorm van, fiets jij maar voorop en zoek de weg, dan fiets ik achter je aan. Die 3 straten waren nog net iets teveel, want zonder hulp was hij vermoedelijk ergens aan de andere kant van het dorp beland. Dat doen we voorlopig dus echt nog even niet.

Maar Jelle wel en Jelle gaat er lekker op.

Inmiddels fiets Jelle op maandagmiddag zelfstandig op en neer naar de tennisles tijdens een middag BSO en op woensdag naar de judo, hij fietst zelfstandig naar opa en oma, van het huis van z’n vriendje naar huis en alleen naar school, als hij weer zo lang getreuzeld heeft dat Mees en ik al vertrokken zijn. Sinds kort fietst hij ook in de middagen graag zelf door het dorp, de speeltuintjes af of naar het voetbalveld, op zoek naar vriendjes om mee te spelen of iemand waar hij Pokémonkaarten mee kan ruilen. Ook na het eten kan hij vaak nog een uurtje of anderhalf op avontuur, want om half 8 moet hij thuis zijn. Hoewel hij daar een horloge voor heeft, is zelfstandigheid stap één, de verantwoordelijkheid om op tijd thuis te zijn stap twee. Want denk er maar eens aan om op je horloge te kijken, als je net lekker met een vriendinnetje aan het spelen bent..

Alles tot aan de berg

Zo is sinds kort ook zijn beste vriendje de weg naar zelfstandigheid ingeslagen en mag hij net als Jelle in de middag alleen op pad. Daar gingen ze, samen op de fiets het dorp door, maar was ook deze keer het ‘op tijd thuis zijn’ nog net een brug te ver. Van ‘veel te vroeg terug’ tot ‘dan doen we nog een rondje’ en ‘we kregen het bericht dat ze bij de supermarkt gesignaleerd zijn’, toen ikzelf terug kwam van een ochtendje bardienst draaien bij de tennis. Zodoende fietste ik afgelopen zaterdagmiddag – voorlopig nog zonder enige vorm van stress of bezorgdheid – rustig naar de supermarkt, waar ik de gifgroene fiets van Jelle gelukkig al buiten zag staan. Ze hadden een gratis appeltje gehaald en waren met de grote jongens meegefietst om een statiegeldfles in te leveren. Kijk, met de grote jongens mee, zo snel kan het gaan.

We wonen in een dorp met een dijk, die ongeveer 1/4 van het dorp afsnijdt van de rest. “De kuil”, zoals onze 3/4 dorp-kant van de dijk ook wel eens genoemd wordt. Gelukkig wonen wij in die betreffende kuil aan de “goede” kant van de dijk, waar onder andere de school en de sportfaciliteiten te vinden zijn en veel van Jelle z’n vriendjes. Samen met de ouder van het desbetreffende vriendje van Jelle maakten we zaterdag meteen de afspraak dat ze voortaan de gehele kuil mogen verkennen tot aan de dijk. Niet naar het handjevol winkels, niet naar het zwembad en niet bij de grote weg richting de uitgang van ons dorp. En daarmee (voorlopig) hopelijk ook nog niet met de grote jongens mee.

En dat gaat tot dusverre prima

Inmiddels gaat Jelle bij voorkeur elke middag met dat betreffende vriendje op avontuur. Liefst niet veel verder dan school en het voetbalveld, maar in elk geval ook niet verder dan de berg. Die plotselinge gedeelde zelfstandigheid vinden ze waarschijnlijk al avontuurlijk zat en ergens denk ik dat zo’n stuk ‘verboden terrein’ het alleen maar spannender voor ze maakt. Ook het feit dat ze de oppasopa van het betreffende vriendje eerder deze week samen moesten zien te overtuigen dat ze écht samen op pad mochten, helemaal tot aan de berg, was een heuse overwinning. Gisteren dacht Jelle dat z’n fiets stuk was omdat z’n stuur 360 gedraaid was en z’n remmen het daardoor niet deden en kwam hij lopend naar huis, opnieuw een uur te laat. Vol van dat nieuwe avontuur kwam hij nietsvermoedend de tuin in lopen, hij was blij eindelijk z’n verhaal kwijt te kunnen. Dat hij tegelijkertijd een uur te laat thuis kwam lieten we op dat moment maar even voor wat het was.

Sowieso is dat tijdstip wel een dingetje, want horen dat de oppas zegt ‘tussen 4 en half 5 thuis’ is één, opslaan en onthouden wat er gezegd is én je daaraan houden, is nog net even een bruggetje te ver. We zijn er nog coulant in, hij zit nog in z’n proefperiode. Elke weg komt immers met hobbels, kuilen, afslagen en de nodige uitdagingen. Gelukkig is de weg nog lang. Want hoewel een beetje meer zelfstandigheid voor papa en mama als een zegen komt, mag het tegelijkertijd nog wel even duren.

Voor je het weet zijn zo zelfstandig dat ze het huis uit gaan…